Montero (Your Fault - His Fault)

I learned how to drive when I was in grade 4, 10 years old, so I can say that I know a thing or two about driving. I handled mostly all vehicles, from brand new to the most crappiest to manual to automatic and the third kind (I don't know what it meant, but it sounded cool so I put it in there).

Lately, a video became viral about the troubled Montero who went nuts when its driver tried to park it. The video showed a younger man who's trying to park the brand spanking new Montero into a tight spot. After a couple of tries, the driver gave up, and let his (probably his dad and the owner of the car) do the job. Why not, he's old and probably experienced and second, it's his car so if he happens to scratch it, no problemo, it's his anyways.

The reverse light went on, signaling that the vehicle is about to backup and that was the point when the turmoil began. The Montero, as if  summoned by a demon went crazily back, and forward, more violently.

Now the case in point now is that, a lot of the viewers think that it is a human error and some claimed it was not. But how can we justify which is which?

Let's analyze the situation, first, all indications in the car's lighting system is telling that is was a human error, when the owner reversed the car the light went on and after the wreck, before he jumped off the car, the break light showed that everything was fine. Second, other claimed that the car was fine when the young fellow was driving it. Also, there were claims that the driver didn't know how ro drive because he can't park at a tight spot, which I beg to disagree. If a car is your hard earned money, it's like your baby, you don't want a mosquito to bite it, same concept, more overly if its your retirement car (trust me, I am a living sacrifice of my paps).

So given the fact above, is it a human error? Based on 1, the reverse and break light, and two, because of the driver's skills in parking? You'd be the judge.

Going to the error of the vehicle, others are pointing the way the car acted when it rammed the car parked in front of it, most especially when it stood still, and the pipe still blew some heavy smoke, indicating that the car is revving furiously (it happened twice - 2:05 and 2:08). And of course the frequency of the incident, this year alone there were more than enough reported incidents about the same make, some are fatal and some are not. This fact alone cannot be discredited considering the numbers it showed.

So, is it a human error or no?

I've been driving for over 20 years, and if I am to answer the question? With all honesty, on that particular incident, it is owner's fault, at first I thought it was the vehicle's but after seeing it for a couple of times, you just can't take out the fact that the vehicle's lighting system works fine even after the collision,  which means, if the driver was indeed tried to go for the breaks, it could have showed up on the video but it did not.

Second, experience, no matter how experienced you are, if you are new to a situation, such as what happened on the video, everything you learned will be thrown out the window. The emission is also a big factor as well. It indicated that the throttle was pushed heavily and bot gradually, if its a vehicle error, chances are the rev would be gradual because logically speaking, a mechanical part of a car, such as the throttle needs kinetic energy (you have to press it to work) before it gets stuck or go nuts.

In conclusion, don't take may word as an expert, although I have years if experience, it doesn't constitute that my opinion on this matter is eternal.

Hopefully, Mitsubishi will finally go deep into details, and if found out that it is and was there fault, act on it and for us, let's be safe out there, most especially if your driving your parent's car, like I do. :)

Da Presidensyabols

Nalalapit nanaman ang halalan, ilang tagilid nalang sa kama ay botohan  nanaman, kaya naman hindi maiwasan ng aking mga daliri at malikot na bumbunan na mag isip ng mga senaryo sa bawat kandidato sa pagka pangulo.

Sa katuwaan lang, tayo ay maglaro ng peborit na laro ng anak ko ang pretend. 

Una, si Grace Poe, bago tayo tumungo sa aking agam-agam, tumungo muna tayo sa tutuong paksa. Ang battle cry ni Mrs. Lamanzares ay ganire, ipagpatuloy ang nasimulan ni FPJ, hindi ako kokontra na si FPJ ay isang haligi, pero kahit sa libreta ni Lola Basyang, wala kang makikitang kahit anong masimulan ni FPJ na pampulitikal, kung ito ang sigaw ni Grace Poe, baka gusto nyang gumawa ng Muslim 357 part 2. Sana naging realistic sya, oo meron syang ibubuga bilang politiko pero malinaw pa sa ulo ni Larry Silva (RIP) na ginagamit nya ang kasikatan ni FPJ para sa kanyang ambisyong politikal. Pero karapatan nya yun, nasasaatin nalang kung magpapauto tayo. 

Isa pang banda ay ang kanyang pag denounce ng kanyang Filipino citizenship. On a personal note, mejo off sakin iyon. Paano mo pagkakatiwalaan ang isang mamumuno na minsay tinalikuran ang pagiging noypi. 

Kung sya ay mahahalal, tyak yan madaling mabilog ang kanyang ulo ng mga hudas sa gobyerno, sa dami ng hayop animal sa politikang Pilipino, mauuto lang yan. Parang yung kwento ng tiyuhin kong sundalo, madalas nilang mauto ang mga bagong graduate na PMAer lalo na pag nagkakagipitan na.

On a lighter note, pag si GPL ang nanalo, baka bumaba ang taxes sa mga pelikula at manumbalik ang sigla ng pelikulang Pilipino, at yan ang sinimulan ng kanyang magiting na ama. 

Dumako tayo kay Mr. Palengke/Traffic Enforcer/DILG/Kumander Bawang/at kung ano ano pa Mar Roxas. Ang natatanging kandidatong umatras sa pagtakbo sa pagkapangulo na malakas ang laban pero naungusan dahil sa kaungasan (bad decision or wrong move). 

Ang kanyang plataporma, ituloy ang daang matuwid. Ituloy ang mga nasimulan ng kasalukuyang administrasyon. Ano-ano nga ba ito? Isa-isahin naten, una! Hmmmm.... Parang wala akong maisip. 

Itutuloy nya ang hindi matapos-tapos at walang kamatayang paninisi at patutsada ni PNoy kay CGMA, na pagkalipas ng halos limang taon, ang sisi ay kay Arroyo parin. Malay mo isisi din ni MAR kay PNOY ang mga iba pag sya na ang magtatatalak. 

Itutuloy nya din ang pagkanlong sa mga sablay na bataan ni BS Aquino, tulad nila Abaya, Hunrade, Soliman, Abad, Purisima, andami pala nila, basta sila. At sasabihin lang na pinalalala lang ng media ang mga sitwasyon. 

Ang tuluyang paglala ng trapik sa EDSA na ayon sa isa sa mga alipores ni BS Aquino ay hindi naman fatal. 

At syempre! Ang DAP. Ang glorified version ng PDAF. 

On a lighter note, pag si Ginoong Roxas ang mananalo, syento pursyento, lahat ng bata sa Pilipinas, kahit saang sulok ka pa, ay naka tsinelas.

MDS, bias ako pag dating dito, eto ang manok ko. Kailan ba nung huli tayong magkaroon ng matalino at abogadong pangulo? Sa mga hindi nakakaalam, parehas tayo. Kidding aside, si Makoy ang huli. Parehas silang UP at topnotcher ng BAR exam. 

Hindi ko naman sinasabi na walang karapatan ang ibang propesyon na mamuno, pero sa tingin ko, isa ang pagiging abogado na pinaka qualified. 

Si MDS lang marahil (bukod kay Digong) ang may sapat ng tapang at talino, para patinuhin ang sadlak na gobyerno. 

Syempre may downside din, parating mainit ang athmosphere ng malakanyang nyan at ang mga SONA, hindi lang tatakbo ng otso oras, mahirap pa intindihin. Ang pakonswelo de bobo nalang siguro ay meron naman itong mga pick up lines. 

Pang huli, ang pinaka downside ng tinaguriang The Iron Lady of Asia ay ang kanyang kalusugan.

Pangalawa na pinaka malapit sa puso ko ay si Digong. Ang kamay na bakal na napapanahon sa ating sitwasyon. Ang politikong kayang iwalk the talk, ika nga. 

Si Mayor Duterte ang maituturing na Dark Horse sa karera, at gaya rin ni MDS, si Digong din ay isang mahusay na abogado at piskal. Isa pa sa kanyang magiging bentahe ay ang kanyang ekspirensya sa administratibong ehekutibo. 

Kung si Mayor ang maluloklok, malamang sa malang, ang krimen ay sasadsad at baka marahil ay ang mga huwes ay kukuyakoy na lamang sa konti ng mga kaso (dobol meaning)

Ang concern ko lang ay ang kanyang urung sulong sa pagtakbo, pwede mong isipin na strategy ito para mas lalo pang ganahan ang mga nagsusulong para ito ay tumakbo o kaya ay nagpagamit sa politiko para mang hati ng boto, ang pinaka matanda pero super epektib na taktika sa politika, wag naman sana. 

At syempre ang panghuli, si VP Binay.

Sabe nga ng nanay ko, kung wala ka rin lang sasabihing maganda, wag ka na mag salita. 

Yun lang.

Ang EDSA

Ang EDSA ay simbolo ng kasarinlan, ito ay ang naging piping saksi sa maraming kasaysayan ng ating inang bayan.

Ang EDSA rin ay simbolo ng ating progreso, sa bawat gusali at istrakturang itinayo sa kahabaan ng Epifanio Delos Santos Avenue, ay isang prisintasyon ng pag asenso.

Ang EDSA din ay ang pinaka pangunahing daluyan ng ating ekonomiya, hindi lang ng buong bansa, gayundin sa bawat Pilipino.

Ang EDSA ay mayaman sa kasaysayan at sasakyan.

Ang EDSA ay salamin din ng tutuong estado ng buhay ng bawat Pilipino, ito ang sumasalo sa lahat ng uri ng taong naninirahan sa kamaynilaan at karatig probinsya. Ubod ng yaman, mejo mayaman, mayaman, nakakaangat sa buhay, sakto lang, mejo kapos, kapos, kapos na kapos, at hikahos. 

Ang EDSA ang sumasalamin sa tunay na daloy ng buhay ng ating bansa at ng mga naninirahan dito, makupad, mainit, masikip, maingay, unahan, singitan, gulangan, gitgitan, takutan, gulatan, at kung ano ano pa. 

Ang EDSA, may pag asa ba? 

Meron siguro. Sana. 

Daig Ko Pa Ang Nanalo sa Lotto!!!

Humigit kumulang apat na taon ang nakalilipas, tinamaan kame ng aking commander in chief ng isang napakalaking dagok, ito ay ng magseizure ang aming munting anghel dahil sa hydrocephalus sa may PHC sa may East Avenue.

Sa una, hindi naman alam ang aming haharapin, anjan kang suspetchang pamamaga ng utak at sepsis. Pero pagkalipas ng ilang oras at isang CT Scan, nakita na nga na meron itong congenital hydrocephalus, yun bang sakit na nakuha nya mula kapanganakan.

Hindi naman alam ni misis kung saan huhugot, unang-una, alaws na alaws din kame nuong mga panahong iyon, mistulang umaasa kame sa isang mirakulo magmula pinansiyal, emosyonal, pisikal at ispirituwal.

Sa mga panahong iyon, kame at tinuruang maging matatag ang humugot ng lakas sa isat-isa. At sa mga pagkakataong iyon ay ipinakita din sa amin ang mga kasangga namen sa buhay na kailan man ay tanaw nameng pamilya na utang na loob hanggang sa dulo ng aming lahi,

Ang mga kapamilyang handang ibigay lahat para lang makita nilang gumaan ang aming durog na puso at isipan. Ang mga kaibigan nameng hindi namen akalain na hanggang dulo sila ay humalili sa aming dalawa.

Lumipas ang mga taon na kameng mag asawa ay nabubuhay sa pangamba at takot, pangamba na baka sumablay ang makinang ikinabit sa aming anghel at takot na kame ay bumalik ulit sa naunang pangyayare. Lalo pang lumakas at tumaas ang aming mga pangamba ng may mga mangilan-ngilan na dumadaing ang aming anak ng sakit ng ulo.

Nagpasya kame na ibalik ang aming bubutwit sa neuro-surgeon, kahit na ang tukoy ng una ay after 5 years pa ang aming pagbisita sa kanya, para ipakita ang kanyang shunt at malaman kung ito ba ay gumagana pa o kailangan ng palitan.

Kame ay hinilingan na mag pa CT Scan ulit para makita kung gumagana pa ba ito o hindi na.

Marso 20, sa may The Medical City, ibinalik namen ni kumander ang CT Scan pati si Mikaela, pag alis palang ng doktor ng film ng CT Scan sa sisidlan agad nitong nasabe na "Hindi na gumagana ang VP Shunt, dahil hindi na ito kailangan," Tuluyan ng gumaling ang aming anghel sa Hydrocephalus,

Pinagbali-baliktad ko ang mga pangyayare at sinubukang analisahin kung ano ang mga posibleng dahilan ng tuluyang pagalng ng aming prisesa. Sa hinaba-haba ng aking pag iisip, isa lang ang nakita kong mabigat at lohical na eksplanasyon. Divine Intervention, nakalimutan ko all along ng aming pakikibaka, sa dinami-rami ng aming kakampi, isa lang ang pinaka matibay sa lahat, ang Diyos Ama.

Sabe ko sa aking post sa Facebook nung aking ihayag ang napakagandang balita, Ferrari lang ang hiling ko pero daig pa ang isang bungkos ng sports car ang ibinalik saken, sa amin.

Kaya, walang imposible, maniwala ka lang, tapos lahat yan. Apir!

Ang Aking Singko Sentemos Na Pananaw

Sa dinami-dami ng mga kaeklatang nangyayare sa lipunan naten ngayon eh, hindi mapigilan ng malikot kong daliri ang pagpindot sa keyboard ng aking sandata at magbigay ng aking bente sentemos na pananaw ukol sa mga to.

Una, naputa na, tuluyan ng natabunan ang mga pangkalahatang issue ng pampolitka. Ilang taon na ang nakakaraan ng walang habas na kinuhanan ng buhay ang mga media sa may Maguindanao. Lahat ng ebidensya ay nakaturo na sa kanila pero ni isa wala pang nahahatulan. Tinubuan na ng kabute at namuti na ang mga mata ng mga nagaantay ng hustisya pero ni HA e wala pa. Justice delayed is Justice denied nga naman. Asan na ang prohibisyon ng ating saligang batas na the right to speedy trial? Andun sa kili-kili ni Arroyo hanapin nyo.

Pangalawa, si CGMA at ang kanyang mga alipores, nakakulong na ngat lahat-lahat at tutuo nga namang nakakaawa ang kanyang sitwasyon, pero sa tagal at dami ng kanilang namunini sa kabilang banda ay naghahanap parin ng hustisya lalo na ang mga nakakaraming sadlak sa hirap at di manlang makakain ng maayos sa maghapon. Katulad ng Maguindanao massacre, lahat ng ebidensya ay sa nakaturo sa kanila pero parang merong salamin na bumabanda banda lang ang mga naituturo. Ika nga ng mga Tulyo Boys. Ang Labo Nyo!

Pangatlo, asan na si Napoles? sangkaterbang pananakot, panunuyo  at paghahamon ang ginawa ng Senado pero ni initials walang nahita. Sa korte nalang daw haharapin. Natabunan na ng mga issue itong si Napoles pero ang unang araw ng paglilitis eh alaws parin. Nawa'y wag syang makalimutan at pagdusahan ang ginawang kagaguhan sa sambayanang Pilipino. Isama na ang mga politikong naambunan at binagyo ng Pork Barrel.

Pang-apat, Chief PNP Alan Purisima, hindi naman daw mansyon ang bahay nito sa San Leonardo Nueva Ecija. Nagkakalaga lamang ito ng kulang kulang 3M kasama na pati pamato. Anak ng biyaheng Quiapo naman sir. Kahit bulag (walang halong pambubuska) kayang estimahin ang tutuong presyo ng bahay mo. At hindi lang yan, anjan pa ang white house sa Crame. Akalain mo, naatim mong magbahay ng magarbo at libre samantalang sandamakmak ang mga pulis na eskalawag dahil sa liit ng kita at hikahos sa buhay. Hindi ito dahilan para maging masama pero ang istilo ng pamumuno ay maling-mali. Lead by example ika nga. Isa pa ay ang 4M halaga ng sasakyang nabili nya lamang sa halagang 1.5M, susmario brothers, maniniwala pa ako kung ang gear ng Otong yan ay puro paatras hanggang kinta. Sa divi nga kahit singkong duling pinapatulan para lang may tubo, ano pa kaya ang mga dambuhalang bentahan ng sasakyan na yan.

Panglima, Si Binay, katulad ni Jinggy Boy babay narin ang kanyang 2016 dreams. Ang tibay tumuligsa nila Trillanes at Cayetano. Parang si Bwayang Palengke lang at Bomber Moran kung umupak. ang lulutong. Ang tanong ko lang, kung sakale mang guilty nga ano kaya ang susunod na kabanata? Andaming sanga-sangang kwento ang mga nilabas ng mga Political Analysts kesho daw si Trillanes bumabawi kay Binay dahil nung aklas ito sa Makati ay hindi nito sinuportahan. Away naman daw sa teritoryo ang angulo ni Cayetano etsetera etsetera. Isa lang ang malinaw, nagdudungisan na sila para sa pansariling interes dahil kulang kulang isang taon nalang ay 2016 na. Ayun na! Pero ang sad ending, ang loosing end ay ang sambayanang Pilipino. Ano kaya ang masasabi ni Mr. Palengke dito?

Pang-anim, ang kontrobersiya sa pagpaslang kay Jennifer Laude sa Olongapo. Umaatikabong kilos protesta nanaman ang pinamalas ng mga kababayan nateng progresibo. Aktibo na naman at buhay na buhay ang issue ng base militar sa Pilipinas. Kabikabilang panunuligsa ang inabot ng VFA sa mga kapatid nateng progresibo ang paniniwala. Kahit ako pabor na mahatulan at ikulong ang kanong pumaslang kay Laude sa ating justice system. Pero ang pagasang ito ay para atang World Peace, Madaling paniwalaan pero mahirap makamtam. Ngunit, Subalit, Datapwat ang nakakapangilabot lamang ay ng minsang mabasa ko ang facebook page ng ukol sa pagpatay kay Laude, Seryoso man o hindi ang alin sa ating mga kababayan, kahindikhindik ang mga aking nabasang komento na para bang ang buhos sisi pa ay sa pobreng pinaslang. Sari-saring pangungutya at pambubuska ang mga nailathala. Isa lang ang sigurado, sa mga komento at pangyayare, lulubog at sisikat ang araw, tayong mga Pilipino parin ang talo.

Pangpito at panghuli, Ilang tulog at bangon nalang ay Pasko na naman. Isa lang ang ibig sabihin nito. Ilang milyong Pilipino nanaman ang magkakandarapa sa paghigop ng malamig at mainit na kape para lang makakuha ng prestihiyosong Starbucks Planner. Naputa na talaga.

PBA and Pacquiao Made History. A Very Miserable History.

Yesterday, PBA officially opened its gate, to clowns. On the 11th pick of the first round KIA Motors picked Congressman and 8th Division World Champion Manny Pacquiao in their young pool.

KIA Motors is the newest addition to the leagues rosters, together with another team which I think is Blackwater. Worst of all, Pacquioa will be KIA's playing coach. Oh My God, is the only words my brain and mouth can produce as of the moment. I am not also sure if what will they produce if I will watch him play. If I will, that is the question.

By allowing Pacquiao to play and coach at the same time, you are putting him in the upper echelons of the playing coaches of Asia's oldest professional basketball league. The likes of Norman Black, Ramon Fernandez and Robert Jaworski Sr. Just Imagine that.

Not only that, currently, he will be trading wits with Grand Slam and Multi-Titled Coaches such as Norman Black, Yeng Guiao and Tim Cone to name a few. Oh, also, I almost forgot he will don a KIA jersey and play.

Somebody please kill me now.

I am not questioning his physical condition, for sure he will outclass veterans and rookies, that are half of his age, stamina wise. But it's not just about physical conditioning, Skill is the biggest factor of them all, it's not a God given skill or can be bought in some God knows what store.

Skills that a professional player honed since the time they took basketball seriously. Years of handwork, dedication, perseverance, failures, heartaches, injuries and on and on. Yes, Pacquiao had years and years of skills, stamina and agility training, in boxing.


Let's flip it around, if in case some will not get my analogy or my agony in this case.

Let's take Danny Ildefonso for example, his age or close to, a veteran, won championships over championships through the course of his career and booked individual achievements as well. Get him in a ring and go toe to toe with say, Pacquiao. Even a 1st grader will know the outcome.

Same for him joining the league.

Yes, everybody knows that this move is a part of a grand marketing scheme of PBA and KIA, but I hope this won't back fire on them. To which I am starting to doubt now.

Why? This Article.

Parang World Peace. Nga-nga Part 2.

Inilabas na ang listahan ng mga personalidad na damay sa PDAF o Pork Barell Scam.
Pero ang problema lahat merong listahan lahat maalam sa pangkalahatang issue na ito.

Si Ping Lacson merong labinlimang personalidad. Ang GMA 7 at si Sandra Cam merong tig labing siyam, ang kaso lang kay Sandra Cam dehins nya pa inilabas ang mga pangalan ng ibang sangkot.
At ang hindi naten alam kung meron ba talaga syang listahan o nagpapataas lang ng presyo.

Ang hirap kase sa bansang ito sadyang madami ang madudunong at magagaling at maraming may alam.
Ang kalalabasan, nagkuwang-kuwang na ang tutuong istorya. Ang gasgas sa daliri nagiging malaking sugat sa dalawang braso.

Hindi ko sinasabeng walang kasalanan o may kasalanan ang mga taong asa listahan. Ang punto debista ko lang kung maraming merong opinyon at alam mas tumatagal at lumalabo ang patutunguhan ng mga ebidensya at proseso ng pag sisiyasat ng makasaysayang dagok na ito.

At ang malupit dito, hindi pa nilalabas ang tutuong listahan nila Benhur Luy at Napoles. Kayo na ang bahalang pag tahi at magtagpi-tagpi kung ilalabas man nila ang listahan. Dahil pag nagkataon magiging parang labinlimang talampakang sudoko ang istoryang ito. 

Babalik ako ulit sa una kong punto. Ang pagkamit ng hustisya sa PDAF Scam ay parang World Peace. Imposibleng Makamtam.

Naputa na.

Parang World Peace. Nga-nga.

Ano sa tingin nyo ang mahihita ng sambayanang Pilipino ngayong naisiwalat na ang listahan ni Napoles ng mga nakinabang sa Pork Barrel Scam.

Napakaraming matataas at makapangyarihang personalidad ang nabibilang sa listahan. Pero ang natitirang katanungan ay kung maisasakdal ba itong mga personalidad na ito.

Mamamatay na ang mga taong sangkot at mga saksi sa isa sa mga pinaka malaking eskandalo ng Philippine Government pero itaga nyo sa bato ni isa wala ni isa sa kanila ang hihimas ng malamig na rehas.

Ang pagkamit ng hustisyang sa eskandalong ito ay parang World Peace. Imposibleng makamtan.

Nga-Nga!

 

Punta ka dito Condo. Dala ka Food. - Master Labo Version

Kasalukuyan.

"Uy anjan ka na pala." saad ng magandang dalaga sa binatang nakangiti sa pintuan. "Binigla mo naman ako, hindi pa ako nakakapaglinis". dugtong nito.

"Hindi mo manlang ba ako papapasukin?" tanong ng nakangiting makisig na binata.

Binuksan ng dalaga ang pinto at pinatuloy ang binata. "May dala ako food. san ko to ilalagay?" tanong ng binata.

Itinuro lang ng dalaga ang mesa. Tuloy-tuloy naman ang binata sa lamesa at nilapag ang mga bitbit. Mabilis na tumungo ang binata sa katabing sofa at umupo. Inayos ang kwelyo ng polo at nilingon ang dalaga.

"O saan ka pupunta?" tanong ng binatang halatang kabado (sa magandang paraan) at excited.

Hindi na lumingon pa ang dalaga at tuluyan ng lumabas ng kwarto.

Napatayo ang binata at hahabol sana sa dalaga ng merong lumabas sa kwartong silid lang ay kurtina na merong tangang-tangang baril.

"Umupo ka jan, ilapag mo ang telepono mo sa sofa, huwag kang gagalaw." utos ng matipunong lalaki.

Wala ng nagawa pa ang binata kundi sundin ang inuutos. Lumapit ang lalaking tangan ang baril sa binata at sabay unday ng pukpok sa muka ng binata.

Tumulo ang dugo sa basag ng ilong at napayuko nalang sa sakit ang binata.

5 Days ago.

"Kuys, meron akong bagong chik, hanep ang ganda batang bata." yabang ng matipunong binata sa kanyang mga lalaking kabarkada.

"Baka naman retokada yan, kuys." balik ng barkadang kagagaling lang sa masidhing hiwalayan sa matagal na kasintahan.

"Hindi kuys. Actually hindi ko alam." tawa ng binata "Pero maganda talaga, muka namang hindi." bawi ng binata.

"Mauna na ako, magkikita daw kame sa Fort." ang sinaad ng binata sa mga barkada habang itoy tumatayo.

"Ingat ka ha. Maraming gaga ngayon. Enjoy." paalala ng Baklang kaibigan nito.

Beep. Beep. Tunog ng mamahaling cellphone ng binata, habang nakaupo sa likod ng mamahaling sasakyan.

Habang tangan ang teleponong touch screen inutusan nito ang drayber na kumanan at ihinto ang sasakyan sa harap ng mamahaling gimikan at meron daw sasakay.

"Hintay lang naten kuya sandale." utos ng binata sa drayber. 

Ilang minuto lang ang lumipas ay meron ng kumatok sa sasakyan, binuksan naman ng binata ang pinto at pinatuloy ang napakandang dalaga.

"Kanina pa kayo?" tanong ng dalaga sa binata "Hindi naman." maikling balik nito sa dalaga.

"Saan tayo?" tanong ng dalaga sa binata. "Pwede ba sa inyo?" saad nito.

Hindi pa nakakasagot ang dalaga ay inutusan na ni binata ang drayber na tumungo sa mamahaling condo sa di kalayuan.

Hindi na nakasabat ang dalaga dahil narin siguro sa hiya o dahil gusto rin nito.

"Kuya itetext nalang kita magpark ka muna." utos ng binata sa drayber.

Tinahak ng dalawa ang magarbong entrada ng condo papuntang elevator.

Pagkapasok palang nila sa kwarto ay nagpakita na ng motibo ang binata sa lalaki. Hinawakan nito ang kamay at hinatak papalapit sa kanya.

Akmang hahalikan ng lalaki ang dalaga sa labi pero iniwas ng dalaga ang kanyang muka at humakbang papuntang refrigerator.

"Uminom muna tayo, meron pa akong wine dito." saad ng dalaga.

Sa kahabaan ng inom at marahil dahil sa lasing narin, humantong sa tawaran ang kanilang usapan.

"100K pwede na?" tanong ng binata sa dalaga. 

"sige." saad ng dalaga

Sa tagpong ito ay maaksyon na ang kaganapan, nakababa na ang pantalon ng binata at sa iba na humahalik ang dalaga ng biglang tumunog ang telepono nito.

Akmang titigil ang babae sa kanyang gawain pero hinawakan ng binata ang kanyan ulo na inimoy nagsasabing wag mong itigil.

"Maaga tayo bukas. Alas 4 ng madaling araw palang dapat dito ka na. No excuses." ang mga nakasaad sa telepono ng Binata.

Tiningnan nito ang relo at nakitang mag aalas dos imedya na.

Napamurang pabulong ang binata sabay sabe sa dalaga "Mauna na ako, meron akong lakad mamaya. Babalik nalang ako. Text mo nalang ako."

Wala ng paa-paalam na naganap dahil madaling madali si binata.

Kasalukuyan.

Sunod-sunod na suntok at sipa ang tinanggap ng nakagapos na binata habang tumutulo ang dugo, sipon, luha sa sahid na balot sa mamahaling carpet.

"200K ang ibibigay mo sa kanya, kalimutan mo na yung 100K." saad ng animoy pinuno sa binatang nakahandusay sa sahig.

Tango nalang nalang ang binalik ng binata sa hindi makitang lalaki.

"Bitbitin nyo yan at ibaba ang shorts, ihiga nyo sa lamesa." utos nito sa mga kasama.

Hindi naman kapayatan si binata pero sa laki ng mga inutusan para lang syang batang binitbit sa mga kamay at paa.

"Eto ang sasabihin mo, Ako si (ang pangalan mo), nangrape ako ng kaibigan." saad ng pinuno habang tangan ng isa ang teleponong naka bidyo.

"Ako si Von Nabora. Nirape ko si Janice Cornelio." saad ng binata sa cellphone. 

"Mali!" sabay unday ng suntok sa basag na ilong ng pinuno.

"Ulitin mo. Ganito! Ako si Bong Ibara. NANGRAPE AKO NG KAIBIGAN." pakutyang ulit ng pinuno.

Muling inupo ang binata sa upuan habang nakababa pa ang kanyang mamahaling shorts. 

"AAAA...." naudlot na pagsigaw ng binata dahil hinawakan ng maskuladong mama ang bibig.

"yan ang bagay sa mga kautald mo." saad ng pinuno

Napalunos ang binata sa sinapit. Kahit sino mang lalaki ang makaramdam nito ay sadyang hindi makakakilos ng matino.

3 Days ago.

"Ced. Babalik sya rito sa Sabado." saad ng dalaga sa kausap sa telepono.

"Sige, basta mauna na jan si Ged magtatago muna sya sa kwarto, pagpasok nya, labas ka na agad, kame na bahala." Saad ni Ceddie Yee sa kausap.

"Ced. Kinakabahan ako, baka sumabit tayo." balik ng dalaga na halatang kabado kahit na ilang ulit na nilang ginawa ito.

"Huwag kang kakabahan, akong bahala sayo. O sige na tatawagan ko pa ang tropa." Pahuli nito sabay baba ng telepono.

Kasalukuyan.

"Pupunta tayo ng Pulis, ipapablotter naten ang nangyare, Proteksyon lang ito." Saad ng pinuno sa binatang hirap ng idilat ang mga mata dahil sa sakit at maga.

"Parang awa nyo na sir. Masisira ako sa mga tao." humahangos na sagot ng binata.

"Hindi lalabas to, basta bigyan mo sya ng twohun... gawin mo ng 500K." sagot ng pinuno.

Sabay-sabay silang bumaba ng elevator at tumulak sa sasakyan, maraming liko ang kanilang dinaanan hagaang sa mawalan na clue ang binata kung asan na sila.

Maya-maya pa ay naaninag na ng binata sa di kalayuan ang kulay asul na building na merong ilaw sa harapan.

Bago buksan ng pinuno ang pinto, tumingin ito sa binata at sinabing "Isang milyon na ang ibibigay mo." sabay hatak pababa ng sasakyan sa binata at bitbit patungong presinto.

Kinabukasan.

Headline na ang binata sa Pahayagan at buhos ang sintimyento at halo-halong reaction sa socail media.

***Ito po ay kathang isip lamang ng may akda na hango at malapit sa tunay na pangyayare.***

Demokrasya para sa Tao

Epektibo nga ba sa bayan na ang mga tao ay sing tigas ng simento ang ulo at sing kapal ng make-up ng baklang parlorista ang muka, gaya nalamang ng mga politiko at pareng namunini at namumunini sa pagnanakaw.

Simulan naten ang argumento sa depinisyon ng demokrasya, ayon ke Merriam Webster, ang demokrasya o democracy ay "a system of government by the whole population or all the eligible members of a state, typically through elected representatives." sa tagalog (o sige sa Filipino) ay uri ng gobyerno ng tao (mamamayan) para sa tao (mamamayan). 

Napakagandang pakinggan pero sa atin sadyang masaklap ang kinahantungan.

Rewind ng kaunti, Pebrero bentesais nang si Apo ay umalis (hiram sa immortal na kanta ng Yano), eto ang naging hudyat ng pagbabalik ng Pilipinas sa Demokrasya. Pinangunahan ng Biyuda ng Wonder Boy of Senate ang buong Bansa sa daan patungong demokrasya.

Fast forward sa kasalukuyan, anong nangyare, PUTANG INA! mas masahol pa ata ang kinahantungan.

Daanan na nga naten ang mga sumunod, maikli lang naman, parang yung aleng umupo ng pagkatagal tagal na akala ng lahat na tiga salba (saving grace) pero puro buwitri pala ang buong angkan at kaibigan.

FVR, Tiger Economy (pero di naman ramdam ng nakararami), wow ang sarap pakinggan pero sadyang magaling lang sigurong magsuhol si Tabako sa media at suwerte nya wala pang Facebook, Twitter, Instagram, Blog o kung ano-ano pang shit ang meron nun. Kundi, nabasah sya sa mga proyekto nyang Multi Milyong World Expo sa Pampanga at ang pagbebenta nya ng Fort Bonifacio na ngayon ay lugar na ng mga tiga Alta de siyudad na pamilya.

Erap, Erap para sa Mahirap, pero sa Ateneo nag aral mula elementarya hanggang masipa nung high-school. Si Joseph Ejercito Estrada na sana ang saving grace ng mga maralitang Pilipino (ngaba?) kung hindi lang inahas ng kanyang dating matalik at kasangga sa Mahjong na Ilokanong ganid na namamaril ng leon sa kanyang kaarawan na nambubugbog ng chicks at nangmamartilyo ng junjun ng kalaguyo nya at marami pang iba na si Gov. Chavit Singson dahil sa onsehan (parang ganun na rin yun) sa Jueteng. Anjan din ang sensational na Plunder case at milyon-milyong Jose Velarde account na hindi nabawi. 

Sa palagay ko lang, kasalanan ng GMA 7 at ABS-CBN lahat ng pangyayare. Kung hindi sana nila binandera sa telebisyon ang pagsasayaw ni Tessie Oreta matapos manalo ang mayorya sa pag bukas ng envolope, e di sana, hindi nagalit ang mga tao at hindi nag EDSA 2, ayun tuloy namunini ang mga Lahing Arroyo.

GMA, eto na ang kasagutan sa lahat ng dasal ng mga MAKUKUNAT ANG MUKA at WALANG KUNSIYENSANG PILIPINO. Hindi ko na kailangang iditalye, sa 9 na taong pamamalakad nya yung NLEX lang at SCTEX ang na aappreciate ko sa mga nagawa nya (baka mali ako, kung ganun man, e Puking ina nila! binabawi ko na.)

Pagkatapos ng 9 na taong kahihiyan at kakurakutan, sakto naman ang pagpapaalam ng Ina ng Demokrasya. Ika nga ng nakararami, History repeats itself, mistulang nananadya ang panahon ng mamatay si Tita Cory ay sya ring huling taon ni GMA sa upuan at mistualng merong binabalak na maitim para ito ay manatili sa kapangyarihan.

Putok na Putok ang pangalan ni Manny "ang tunay na mahirap na merong dalawang lote ang pamilya sa Tondo nung sya ay bata pa at lahat sila ay pinanganak sa UST hospital" Villar at Mr. Palengke-Bawang Mar Roxas para sa pagkapangulo. Pero dahil sa bugso ng panahon at nananaghoy na damdaming Pinoy, ayun nagpatihulog nga sa Bitag ang mga (P sana pero sige T nalang as in) Tuta (sorry po pero di pako botante nung 2012) kasama na si Mr. Palengke, bumigay din, na ang buong akala ay mapapsakanya ang pagka Bise para mas lalong tumibay ang kanyang pangarap sa 2016.

Mejo napapalayo na ako dahil sa sidhi ng damdamin (naksnampyutsa), balik sa argumento, hindi kailanman pasok sa banga ang Demokrasya sa bayang matitigas ang ulo, bakit? kase ang ihahalal nila ay matigas din ang ulo, at kung minalas malas ka pa e hindi lang ang ulo ang matigas pati ang muka.

Dapat sa nasyong matitigas ang ulo, ang kailangan ay pagbabago, pagbabago sa sarili, hindi naten kailangan ang PANG WORLD PEACE na pagbabago, ika nga ng isang kasabihan HINDI KAILANGAN NG MUNDO ANG MALAKIHANG PAGBABAGO, ANG MALIIT PERO MAGANDANG GAWAIN KUNG AARAW ARAWIN AY MAGIGING HABITO (meron bang tagalog, sige na nga Filipino, na ganitong salita? ay sya sige Habit na). 

Kung ako ang tatanungin nyo kung anong uri ng Gobyerno ang bagay sa aten ay sagot ko ay Ewan ko. Ang punto de bista ko lang naman ay, kahit na anong uri ng gobyerno ay hindi epiktibo sa taong matigas ang ulo, pero mas malala ang kumbinasyon ng dalawa parang Monggo sa Spaghetti.

Andami kong sinat-sat wala din naman pala akong mabibigay na sulusyon, at kung ang makakabasa nito ay parehas ni Boy NoyNoy, hindi ako mag tataka kung may magkokomentong, "PURO KA SAT-SAT WALA KA NAMANG GINAGAWA." Eto ang sagot ko sa inyo.

*kahit na hindi ito tatakbo sa 2016 sya parin ang isusulat ko sa balota ko

Trahedya ni Don Mariano

Hindi ko lubos maisip kung bakit karamihan ng mga nasasangkot sa mga nakamamatay na trahedya sa lansangan ay ang mga pampublikong sasakyan.
Nitong umaga lang isa na namang lagim ang gumimbal sa sambayanang Pinoy ng malaglag ang isang pampasaherong bus at tumubos ng mahigit dalampung inosenteng mananakay.

Mula nuong akoy nagkamulat at natutunong magpatakbo ng sasakyang de motor, nakamulatan ko na ang ganitong sistema. Hindi ko tuloy lubos maiisip kung sino ang may sala, ang sasakyan? ang kumpanya ng sasakyan? ang nagmamaneho ng sasakyan? o ang mga ahensya ng gobyernong namamahala sa mga ganitong uri ng sasakyan?

Ang sasakyan? tama bang ang sasakyan ang dapat sisihin? mahina ang preno, kalbo ang gulong, sira ang tail light, sira ang headlights, sira ang silinyador. Sa tingin ko, maling mali ang ganito, respondibilidad ng nagpapatakbo na siguruhing ligtas ang kanyang sasakyan bago ilabas sa garahe. Kaya sa mga nakakadisgrasa na ang dahilan o palusot ay sa minamaneho, magisip kayo kung sino ang bobo.

Ang Kumpanya ng sasakyan? ewan ko ba kung paano nila nasisikmura ang magpatuloy na magpasada na alam naman nilang ilang daang buhay na ang nilagay nila sa alanganin o kinitil na nila. Etong si Don Mariano, suki ito sa Killer Highway, lalong lalo na ang mga bus nitong ordinary na animoy parating natatae ang driver sa tulin. Sa dami ng nasasangkot sa mga malagim na trahedya sa daan hindi mo tuloy maalis ang magtanong kung meron bang mga batayan ang mga hinayupak na ito sa pag pili ng kanilang drayber. Sila ba ay tumitingin sa eksperyensya ng kanilang mga applikante o sa dami ng kayang ipasok na pero nitong mga ito sa kanila regardless kung kwalipikado sila o hindi.

Ang drayber? ewan ko ba naman kung bakit ang mga drayber, lalong lalo na ang mga kalalakihan, pag nakakita ng maluwag na daan ay para bang dinadagdagan ng timbang ang kanila ng mga paa sa silinyador (kasama na po ako duon). Kulang nalang ay tapakan ang silinyador hanggang lupa para lang palabasin na matulin ang kanilang sasakyan. Ano ba ang nahihita naten dito? ang takutin ang atin mga sarili? takutin ang mga nakasakay? o ilagay sa panganib ang mga ating mga sakay? minsan tinatanong ko din ang sarili ko kung bakit, pero hindi ko rin masagot. Hindi ko rin lubos maisip na kung bakit ang mga bababala o panuntunan sa daan ay mistulang mga suhestiyon lamang at patawa. Halimbawa, sa killer highway, speed limit 60KPH, public transport stay inside yellow lane, no swerving, at kung ano-ano pang kaeklatan. Pero naman, pag natyempohan mo ang mga hinayupak na mga bus, jeep, taxi, motor, pribadong sasakyan magiisip ka tuloy kung tutuo ba ang mga panuntunang ito o dagdag kickback lang ng mga namumuno. Oo, merong mga nahuhuli, pero sa inaraw-araw na pag daan ko jan hindi ko pa nabilang sa daliri ko sa kamay ang mga bus na nasakyan kong kung tumakbo ay higit sa sisenta, magsakay at magbaba sa gitna ng daan, o ang magpalipat lipat ng linya kahit na ito ay hindi natatkda sa kanya.

Ahensya? kung meron mang isisisi sa mga ito ay ang kakulangan ng ipin sa pagpapatupad ng panuntunan at ngipin sa pag paparusa sa mga lumalabag. Sa awa ng Diyos, sa libo libong pagkakatong nakakita ako ng mga disgrasya sa daan na kumitil ng ilang buhay ay wala pa akong nabalitaan o nadinig na merong nakulong o napagbayad ng limpak na limpak na salapi. Ngipin lang ang sagot dyan, ngipin na kakagat at lalamat sa mga taong matigas ang ulo.

Sa pagtatapos, siguro hindi na kailangan ng isang henyo para isipin kung sino dapat ang sisihin, 99% ng disgrasya sa ano mang larangan ay HUMAN FACTOR yung isang pursyento ay talagang tsamba nalang, yung mga sinaryong sa FINAL DESTINATION mo lang mapapanuod.

Naway, bigyan ng lakas at malawak na pang unawa ang mga pamilya ng mga nawalan at bigyan ng lakas at tatag ng loob (na kahit anong tukso ay kanilang iiwasan) sa mga pagpapatupad ng parusa sa mga dapat parusahan. Bigyan din nawa ng tapang ang mga may sala, tapang para akuhin ang responsibilidad ng kanilang nagawa.

Pagpalain tayong lahat ng Lumikha.
 

Dining with the Istars

"Kuya asa loob ba sila Enchong Dee?" tanong ng dalagang nakatungo sa harang at sa gilid ng balikat ng bruskong kalbong bodyguard. "Oo" maikling balik ko. Nagtanong ulit sya ng "Nagpapicture ka?" binalikan ko ng mabilis at malumanay na "Hinde" hindi ko inasahan ang kanyang sagot. "TARAY!".

Eto ang ekse nuong nakaraang linggo ng maabutan kame [Naks!] nila Enchong Dee, Julia Montes, at Jed Madela sa kaninan na ang espesyalidad ay ang malalaking talangka sa isang mall sa Subic.

Tahimik kameng naghahapunan ng dumadundong ang sahig at animoy merong aklasang nagaganap sa labas ng restawran. Ayun pala e pumasok na ang mga taartits sa kinakainan namen, galing sa kanilang mall show para sa kanila soup [soap pala] opera sa HEBIHES-SIBEHEN.

Napabilib ako dahil sa kapal ng taong nagmasid at naki UZI sa mga bagito at bagitang ito, inaamin ko naman, dalawang paligo lang ang lamang ko kay Enchong at isang linggong kus-kus naman lamang ng Misis ko kay Julia Montes, si Jed Madela, ayus lang [hahaha], na talagang mga artistahin ang dating [malamang, tanga ka ba, kaya nga artista sila e].

Sandamakmak din ang mga naglalakihang body guards na nakapalibot sa kanila na alam na alam mong kahit singa lang nila pag tumama sa yo e matutulog ka. Sa kapal ng mga bantay nila e mistulang si PNOY ang kumakain sa loob kasama ang kanyang trusted ally na si Napo... Mar Roxas pala.

Naisip ko tuloy kung gaano kahirap ang maging isang sikat, isipin mo napakasarap ng kinakain mo pero dapat  naka poise ka parin, kase pag nakita kang pangit sa Instagram o Facebook habang nilalantakan mo yung sipit ng malakaing talangka e katakot-takot na batikos ang makukuha mo.

Hindi ka makakapag isaw sa may UP dahil syempre dudumugin at magkakanda duling duling ka sa mga flash ng camera ng mga kabataang babae at mga ermats na super diehard sa mga artista in general. 

[Tapos syempre asa PEUPS ka na malapit din sa THE ATENEO, hindi mo maiiwasang batikusin ng mga EEEWWWWIIIEEE-SUPER-DUPER-SOSYAL-ANAK-NG-POLITIKO-or-BUSINESS-MAN-NA-DAWIT-KAY-NAPOLES-WITH-MATCHING-ROLLING-OF-THE-EYES-WHO-THE-HELL-DO-YOU-THINK-YOU-ARE-BRATS]

Hindi ka makakapagmall or kung makakapag mall ka man ay parang kang timang, kase isipin mo naglalakad kang merong umaaligid aligid sayong mga utaw at paminsan-minsay nanakawan ka pa ng litrato.

Kaya mas pinili ko nalang maging pribado [wag na kayo kumontra, nakikibasa nalang nga kayo e].

Nauna na kameng lumayas kase bukod sa bawal silang lapitan, trip kase ni esmi na pakunan si Mikay larawan sana sakinala, e tapos na din kameng lumantak at oras na ng pagtulog ng pinaka maganda kong prinsesa.

Habang kami ay paalis ng restawran para bang nagpapaligsahan silang tatlo kung sino ang unang makakabukas ng malaking talangka ng pinakamabilis.

At dahil sa tipono at tindig ng wangkata alam na alam kong si Enchong ang mananalo, ibig ko sanang icheer si Enchong para mas lalo syang ganahan pero baka mapahamak lang ako kaya hindi ko na tinuloy.

Ang naisip ko sana kaseng cheer ay ENCHONG GO! ENCHONG GO! ENCHONG!

Sipag o Suwerte

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang argumento ko sa paksang ito. Sa di nalalayong panahon ay nagkaruon kame ng balitaktakan ni misis kung ang pagiging masipag ang susi sa matiwasay na buhay o swerte lamang. Siya ay sa una at ako sa huli, na merong bahagyang halo ng una.

Ang argumento nya pag nagsipag ka papasok at papasok din ang swerte sayo, ang akin naman, pag sinuwerte ka, tapos magsipag para hindi mawala, para bang, pag nabigyan ka ng break sa buhay, wag mo ng bitawan pagsikapan mo at gagantimpalaan ka. Merong point si misis at mas nakararami ang sasangayon sa knya, tyak yan, ang mga taong abnormal lng na gaya ko ang maniniwala sa huli.

Pero ianalyze nyo, ang mga kapatid nating mga labor worker, araw-araw nagbabanat ng buto yan kulang nalang ipalit nila yung muka nila sa semento kakatrabaho pero ang ending sa siksikang bus parin ang bagsak nila papauwi, hindi mo namang masasabing tamad yang mga yan, kahit na sa cavite pa nakatira yan at sa may san jose del monte bulacan ang trabaho nila, hindinghindi nalalate yang ma yan, sayang ang kaltas.

Ibaling naten sa kabilang pahina ng buhay, yung mga sakyutib na sinuwerte lang na nabigyan ng break, ay iba ang pagkudkud sa maghapon, de aircon na opisina, malambot na upuan, laptop, starbucks, at suv-ng modelo ang gamit sa pag uwi. At kahit dalawang tambling lang ang layo ng bahay nila sa opisina ay nalalate pa gawa ng natrapik sila, oks lang sa knila yun, la namang bawas sa sweldo e, kung meron man barya lang, hindi ramdam. Saang daan ako papunta kung inyong tatanungin, simple lang, hindi lahat ng masisipag ay nabibiyayaan, kung tutuo man yang kasabihan na yan, lahat sana ng nagoopisina o bumabangon sa umaga o gabi para magtrabaho at kumayod, ay ubod na ng yaman, sana tutuo pero malabo.

Bibigyan ko kayo ng analization by comparisson, wala sigurong pinagiba si john gokongwei sa mamang nag dedeliver ng jaryo tuwing umaga, bike? check. good? check. clientle? check. etc. etc. pero si gokongwei ay naka jackpot, suwerte, kaya ayun isa na sya sa pinakamayamang tao sa pilipinas, habang si mamang jaryo ay ayun parin, pajak dito pajak duon, tapon dito tapon duon.

Parehas silng masipag pero hindi sila parehas na sinuwerte, consistent din sila sa pag sisipag kase hindi yayaman si gokongwei kung tamad sya, at hndi rin magpapatuloy na magdeliver si manong ng jaryo kung tamad sya.  Parehas silang masipag, pero hindi sila parehas na mayaman, at hindi rin sila parehas na sinuwerte.

Siguro sa pagtatapos, isa ito sa mga walang kamatayang argumento tulad ng sa manok at itlog, may kanya kanyang pananaw at paniniwala. Pero isa lang ang sigurado, hindi  ka tamad at lalong hindi ka malas kung higit sa tatlong beses ka nakakakain sa luob ng 24 oras.   

PS. Pasensya na kayo kung walang sense, kinati lang kamay ko sa pagsulat.

3K FRIEND(isang pagpupugay sa natatanging kaibigan)

Nabibile ba ang pagkakaibigan? Marahil marami ang kokontra pag sinabe kong oo, pero hayaan nyo munang ilahad ko ang istorya bago kayo humusga. 2008, Nobyembre, ados ng makilala ko ang isa sa mga da best na naging kaibigan ko. Sa halagang 3000 pesos nabuo ang magandang pagkakaibigan. Syay binigyan ko ng tulugan at pinakakain ko araw-araw, at ang sukli nyay tapat na kaibigan. Minsan nakakasama ko sya sa inuman sa ibang barkada, pero hindi ubra sa kanya ang pag inom, nakaupo lang sya sa sulok at tahimik na nikikinig at nagtataka sa aming kwentuhan. Madalas ko din syang kasama sa aking paglalakad at pagtakbo, syay tatakbo kung akoy tatakbo at maglalakad din pag akoy lalakad. Nakilang beses na din kameng napapaaway sa ibang siga sa daan, pero lahat silay kanyang tinataob, kung hindi ko lang siguro sya inaawat, marahil ay marami na rin syang nakitil na buhay sa lipton. Isa rin syang tapat na kasama sa bahay, hindi mo nga lang maasahan sa gawaing bahay, pero ikay naman makakatulog ng mahimbing dahil alam mong meron kang matikas na kasama at tiga bantay. Marami ang takot sa aking kaibigan, sa tindig at porma nya pa lang ay nakakasindak na, pero para sa akin, isa syang maamo at malambing na kakosa. Minsan kamey nagkakatampuhan, at kung syay aking kagagalitan, yuko lang ang kanyang sagot, ni animoy humihingi ng tawad, kahit minsay ala ako sa lugar. Nasasabihan ko rin sya ng aking mga hinaing at pagtatampo sa buhay, pero ni minsan hindi sya nanghusga o nambuska, at ang tanging sagot nya lang ay, tingin na wari moy nagsasabing, hayaan mo na talaga sigurong malabo ang mundo. Kanina isang napakasamang balita ang nakuha ko sa text, mula sa aking pinsan, Kuya, patay na si wailer. Sa loob ng apat na taon, akoy nakabile ng isang tapat na kaibigan, kahit na syay hindi nagsasalita, alam kong akoy mahal nya ng walang paghuhusga at alinlangan. Hindi ko naitago ang sakit ng pagkawala ng kaibigan, napaluha at napaiyak, nang malaman ang balita. Kaya kung saan ka man aking kaibigan, magkikita din tayo, sanay patuloy mo kaming bantayan kahit ikaw ay asa malayo ng lugar, pasensya ka na kung hindi ako naging perpek na kaibigan. Makakahanap din siguro ko ng iba pang magiging kaibigan, pero wala ng hihigit pa sayo, pangako yan. Sa halagang 3000, nakakuha ako ng kaibigan na ang halaga ay higit pa sa anim na libong toneladang pera. Mahal kita Wailer, salamat. Hangang sa muli.

Nangina nga aldaw

Nuong kamey mga asa elementarya palang ay madalas ang aming pag uwi sa probinsya pagsapit ng kwaresma. Gamit ang aming ever reliable '85 toyota coralla DX, PAW 503, sama-sama naming babaybayin ang kahabaan ng expressway hanggang pampamnga hanggang tarlac hanggang Cuyapo Nueva Ecija. Magsisimula ang aming lakbay sa kahabaan ng commonwealth ave na datiy 4 lanes lamang, north at south bound na. Tatahakin namen ang north ave, hanggang edsa palabas ng expressway. Kung suswertehin ay si paps ang magmamaneho si mams sa shotgun, at kaming tatlo ay karambola sa likod. Masayang magbiyahe nuon, hindi masyado maiinit at hindi pa gaanong trapik, at ang pag gamit ng seatbelt at AC ay pang mayaman lang. Hudyat ng bulacan ang mga pine tree sa gilid ng daanan, ibig sabihin, malapit na kayo sa napakahabang tulay, na hinehele ka habang itoy binanaybay, dahil sa disensyong pag laro nito sa alon ng mga sasakyan. Maglalaro kame ng hulaan sa mga nakatalikod na ads at kung sino ang matalo ay pitik sa tenga ang parusa. Pag lampas ng mahabang tulay, ang pinaka masarap na parte ng biyahe, kase ibig sabihin ay Dau na at eto ay mistulang stop over ng lahat ng nagpapanorte. Pag alang sumpong si paps ay makaka meryenda kame (peace paps). Eto na rin ang hudyat na ikay babay-bay sa bayan ng mabalacat papuntang bambam tarlac, kung saan makikita ang dulo at memorial ng Death March, at dto ka rin makakakita ng daan-daang namamatang nag pepenitensya. Anjan kang naghahampas sa likod ng taling merong maliliit na pirasong kawayan, buhat buhat ang mabigat na krus, dumadapa ng naka dipa sa mainit na batuhan, at kaliwa't kanang pasyunan. Hindi rin kumpleto ang biyahe mo pag hindi ka naabala ng mga truck ng tubo na papuntang azucarera sa hacienda luisita, pero daig mo pa ang nagpipinetensya kung kasunod mo ay labindalawang truck ng tubo, dahil malamang sa malamang ay mapapahaba ang biyahe mo. Malalaman mo ding asa Tarlac city ka na kung bahagyang babagal ang takbox ng trapiko, dahil naman dito mo halos makikita lahat ang paradahan ng mga pang probinsyang bus. Victory, Dagupan, Rabbit, Baliwag, Viron, Pantranco, atpb, dito rin ang opisyal na stop over ng mga bus station. Ilang hintay nalang at mararating mo na ang gerona tarlac na ang sasalubong sayo ay ang istatwang ibong geron. Ilang usad pa at maabot mo na ang paniqui tarlac, madadaanan mo din ang historical ng maituturing na PNB dahil mula ng ako'y mag kaulirat ay syay isang banko na at hindi pa nagbabago ng anyo at lokasyon (hanggang ngayon). Pagkalamas ng paniqui ay dapat ka ng kumanan sa may anao tarlac, dadaanan ang riles ng treng niluma na ng panahon at kalawang, ilang minuto pa ay maabot mo na ang nampicuan, katulad ng cuyapo, itoy malayong bayan ng Nueva Ecija. Pagkalampas mo lng ng hacienda ay mararating mo na ang barangay cabauangan, ang boundary ng nampicuan at cuyapo. Unang brgy ng Cuyapo ang bentigan, at ang ibig sabihin nito ay wala pang samping minuto ay sa bayan ka na. Hindi rin nakakaligtaan ang pag busina sa waiting shed ng lawak, ang sabe ng marami meron daw nangungua duon, para ka lang nakikiraan, kaya ika'y bubusina. Pagdatinglo ng bayan, bubungad sayo ang San Roque parish church, sa kaliwa ay ang municipio at sa kaliwa ay ang tindahang yero. Pag kaliwa ng sasakyan dito ay ang hudyat na nagsisimula na ang aming summer vacation.

Puor

Pulang-pula ang kalangitan. Nagpuputukan ang mga lata ng sardinas at cornbeef sa naka-pakang pwesto ni aling iska. Hindi magkanda ugaga amg mga may ari ng tindahan, kawatan, at usisero sa pag kuha ng mga pwedeng isalba sa bigasan ni mang poldo. Hatungal na lang ang nagawa ni aling iska ng makita ang tindahang halos ding-ding nalang ang matira ng dahil sa sunog na nagsimula sa mga lumang kawad ng kuryenteng buhol-buhol na ni minsan ay hindi pa nasilayan ng tiga panelco nung itayo ang palengke. Nang hina ang nakaduting bumbero nung nakita nyang umaapoy ang langit sa malapit, alam na alm nya kaseng isang himala lang makakaapula sa nagaganap na delubyo, pero kahit gayon taas nuo syang sumakay sa kakarag karag na truck para puntahan ang sunog. Halong kaba at pangamba ang naramdaman ni earl nang makita ang mga umaasang tao sa kalye. Kasabay ng lonang bubong ng palengkeng naabo ang mga kabuhayan at pangarap ng daan-daang nasunugan. Pero sabe ni mang gusting masayahin, ayus lang yan, marami namang bumbay.  

Boy Praning/Christmas Wish

Ilang araw lang ang nakakalipas ng unang atakihin ng hika ang aming unica hija ng walang kaabog-abog, walang sensyales ika nga.
Dati rati kase pag sinusumpong sya ay uunahan muna ng walang puknat na ubo kaya kame ay somewhat handa na.
Pero nitong huling araw e bigla biglaan lang, natutulog kame at nagising nalang si misis na naghahabol na ng hininga ang aming mikaela.
Ako ay napraning dahil ganun na ganun ang eksena nung siya ay nag seizure sa ospital, pre-shunting nya for hydro, lahat tulog katabi nya si misis at parang may nanggising kay misis dahil inaatake si mikay.
Karipas pababa ng bahay para kunin ang kanyang inhaler para sa kanyang hika, parehas din ng scenario nung akoy kumaripas ng takbo palabas ng kwarto namen papuntang nurse station para humingi ng tulong 2 taon na ang nakalilipas.
 Bumalik ulit sa akin ang takot na naramdaman ko nung sya ay inatake, hindi na naman ako makatulog at pinagmamasdan kung siya ay humihinga pa. Praning na kung praning pero hindi nyo ko marahil masise.
Nang hindi ko na makayanan ang aking kapraningan ay pinuwersa ko ng ipunta si mikaykot sa ER para mawala ang aking kaba.
Alas singko ng madaling araw dali daling nagpunta ng ospital para ipasuri ang unica at buti nalang wala ng narinig ang mga doktor na hissing sound sa kanyang paghinga. Salamat sa Diyos.
Hindi ako praning na tao at hindi rin ako taranta. Kesehodang may nagpapatayan o may mga bumabagsak na tipak ng bato sa gilid ko ay hindi ako magkukumaripas ng takbo. Pero pag dating sa aking anghel, ay ibang usapan na.
Pagtapos nito ay alam ko na ang tanging hiling ko sa pasko, at gaya ng sa mga nakaraaang pasko, sanay ilayo at alisin na ang mga sakit ni mikaela.

Ward 434

Hindi nya mapigilang umiyak habang tumingin papalayo ng magpaalam sina Mang Berto na makakalabas na rin pagkalipas ng halos isang buwan sa loob ng ward 434.
"buti pa sila makakalabas na" saad niya sa sarili "kami kaya kailan?" dugtong niya.
"O Delya, mauna na kame, wag ka magalala makakaraos din tayo" sabay tapik ni Aling Isang sa balikat ng matanda. ngiti lang ang isinukli ni Delya sa matanda.

Mahigit isang buwan na sya sa loob ng ospital hindi dahil sa sakit, pero dahil sa babayaring lumobo na ng lumobo dahil sa katagalan nya sa ospital.
Dalawang oras ng makalipas ng dumating ang kanyang mister, si Mang Isko, galing sa PCSO para humingi ng tulong.

"O asan na sila Mang Berto?" takang tanong nito sa asawa, "umuwi na, nakahiram daw sila sa kumare nilang taga istate" sagot nito sa asawa.
"kamusta ang lakad mo?" tanong ni Delya sa asawa.
"Bumalik daw ako sa lunes, para sa interview, tapos maghihintay daw ng ilang araw baka sakale" sagot ng asawa.

napapikit nalang si Delya sa sagot ng asawa, wala itong magawa, dahil pangatlong balik na nila dito para humingi ng tulong para sa kanyang gamutan.

"Nay, si Tessy tumatawag" saad ni Isko sa asawa.
"Hello, kumare?" sagot ni Delya "meron ba? parang awa mo na, para makalabas na ko, babayaran din kita pag lakas ko." paiyak na tanong ni Delya.
"mare, pasensya na, lahat ng kakilala ko nilapitan ko na, pero wala pa rin e, pasensya na" malungkot na sagot ni Tessy. Napaiyak nalang si Delya sa narining sa telepono.

Paikot-ikot, padapa, patihaya, patagilid, kahit na anong pwesto ang gawin ni Isko sa pagtulog ay hindi nya magawang makuha ang tulog, dahil na rin sa problema at pagisip ng pagkukunan ng pambayad sa ospital.
Nagulat nalang ito ng makitang nakangiti sa kanya ang asawa at sabay sabing, "may awa ang Panginoon Isko" sabay pikit. Sa nasaad ng asawa kahit papano ay napawi ang alala nito at nakuha rin ang tulog.

Alas syete imedya, oras ng bigay ng pagkain, pandesal at kape ang rasyon nila, gaya ng mga nakaraang araw, nuong una ay lima sila sa kwarto pero sa pag dating ng mga araw ay isa-isang nagsiuwian ang mga kakwarto nila hanggang sila nalang ang naiwan.
"O sige Delya, tigisa tayo sa tinapay, babaunin ko na to, pupunta ko ng city hall, kay mayor, baka sakali ulit, siguro naman sa dami ng humihingi sa kanya e makaulit tayo" saad ni Isko na animoy merong bagong lakas at sigla. tumango lang at ngumiti si Delya.
"kumain ka ha, wag mo na ko alalahanin, makakadiskarte din ako" bilin nito sa asawa kahit na alam nitong pamasahe lang ang laman ng kanyang bulsa.

Alas singko na ng natapos si Isko sa city hall, maganda ang resulta ng kanyang lakad, sabay para sa jeep na sasakyan, hindi nya mapigilan ang sarili sa pag ngiti habang papasakay, sabay isip, "magugustuhan ni Delya ang balita ko".

Bumangon si Delya sa kama at sabay tumungo sa bintana na tanaw ang mala dagat ng kotse at naggagandahang bahay sa paligid ng ospital.
"Napakahirap talaga ng walang pera" saad nito sa sarili. "Nay, eto na po ang gamot nyo, wag nyo po kalimutang inumin ha" bilin ng nakaduting nurse sa pobreng pasyente. tumango lang si Delya.

Ng dahil sa pagpila sa maghapon, hindi na naiwasan ni Isko ang maidlip sa loob ng sinasakyang jeep, kumukumpas ang kanyang ulo sa pag uga ng jeep.
Nagkatinginan sina Ben at Poldeng sabay senyas sa hawak ng mamang natutulog, "HOLDAP TO" sigaw ng dalawa, "wag kang titigil kung hindi sasaksakin kita" panakot ni Poldeng sa Drayber.
Nagulat si Isko sa narinig sabay yakap sa brown envelope na hawak. "Ikaw, akin na yang hawak mo" sigaw ni Ben kay Isko. "wag po kailangan ito ng asawa ko asa ospita..." BANG!!! umalingawngaw ang putok ng baril sa loob ng jeep at humandusay sa kinauupuan si Isko dahil sa tama ng baril sa ulo.
Karipas sina Ben at Poldeng sa takbo habang bitbit ang mga nakulimbat sa mga pasahero, ng makalayo ay dali-daling tiningnan ang mga nakuha.

"tingnan mo agad yung envelope parang pera" pagmamadali ni Poldeng sa kasama
Dali-daling binuklat ni Ben ang envelope pero puro papel lang ang laman, ng walang makitang pera ay itinapon nalang ito sa tabi, sabay tangay ng tubig papuntang estero ang appointment paper ni Mang Isko kay Mayor para sa pag hingi ng tulong pinanshal. "tang inang matanda yun nagpabaril dahil sa papel, bobo amputa." nakangiting saad ni Ben.

Message Sent! ngumiting ibinulsa ni Fred ang kanyang cellphone ng biglang may kumalabog, na animoy may nahulog na mabigat at malaking bagay, sa likurang bahagi ng gusali, dali-dali itong tumakbo upang usisahin ang lumikha ng malakas na ingay.
Nagimbal nalang ito ng makitang isang matandang babae na wala ng buhay ang may gawa ng malakas na ingay.

Changing Lanes

Have you been caught in a situation wherein you're about to go somewhere, but, you have no freaking idea or its crazily vague where you want to go? And to add, someone depends on your decision.

Left? Right? Straight? or go back? and the hardest thing is you have no idea what will be outcome of your decision? hopefully it will be the right one, but if it ain't the right one, you need to endure the pain.

Changing lanes is a very risky move and rewarding at the same time, risky in a sense that you might get lost again, when you're already lost, might get hit or swept by a passing car or whatever, or you can be at your destination faster than you expect or move ahead of other vehicles when and if you made the right lane.

Goes the same with life... many chose the right path... but a lot did the wrong one... hoping that am making the right and rewarding turn this time... 

Penelope "Pin" Altamonte - Ang Alamat ng Pinya

Si Pin ay isang kolehiyalang sosyal na nag aaral ng interdisciplinary studies sa Ateneo De Manila University. Mabait at matalinong bata si Pin, pero meron syang kakaibang ugali na hindi naayon sa unang dalawang kagandahang asal, ito ay magtanong imbes na maghanap.

Alas sais ng umaga, tumunog ang alarm sa IPHONE 4S ni Pin, hudyat para sa pag bangon sa super lambot na kama sa napakalamig na kwarto.

"Yaya Maring!" sigaw ni Pin sa tagapag alaga. "Where's my sleepers, I need to take a bath na, don't want to be late, I have exams pa" sunod ni Pin sa pobreng Matanda.

"Anjan lang yan Pin sa ilalim ng kama mo, silipin mo." mabait na sagot ni Aling Maring sa alaga. "Oooops, there you go." sagot ng dalaga. "got it na yaya, thanks." pabuntot nito.

"Pin breakfast ka na, 8 :30 na, baka malate ka" saad ni yaya maring sa alaga. "almost done yaya, thanks, have you seen my phone pala yaya? can't find it e" tanong ulit ng alaga.

"Check mo sa side table mo, hindi pa ko nag aayos jan." pailing na sagot ni probeng matanda. 

"Got it yaya, need to text Jenny to bring the materials we need for the up coming event sa school." saad ni Pin.

Anim na taong palang si Pin ay si yaya Maring na ang kanyang tiga alaga, dito na rin ito tumanda at parang inakong sariling anak na rin si Pin, sa kadahilanang halos sa kanya na ito lumaki dahil sobrang busy ang kanyang mga magulang sa pagpapayaman.

Ang hindi nya lang maisip ay bata palang si Pin ay sobrang matanungin na ito mas lalo na sa kanyang gamit, makailang beses na ding pinaalahanan ni yaya Maring si Pin sa kanyang napapansin sa kanyang di kanais-nais na pag uugali, pero hindi pa rin ito nagbago.

Ilang araw bago ang school event nila Pin, nag pasyang mag sleep over ang mga kakalse nya sa kanilang bahay, para pag lamayan ang kanilang ginagawang logo at dekorasyon sa kanilang PAIRING BOOTH, na kanilang gagamitin sa nalalapit na school fare.

Dahil sa kasunduan nilang magkakaibigan, na hindi sila kukuha ng anumang tulong sa kahit kanino sa pag gawa, nag bigayan sila ng mga gagawin, toka-toka kumbaga. 

Habang ang iba ay pag gupit at pag dikit at toka, si Pin pag pintura ang nakahiligan, dahil narin sa kanyang hilig sa pag pinta.

At dahil centralized ang aircon nila sa bahay, sa may garden ito nag pipintura ng kanilang plywood na booth.

Sa makailang pagkakataon, nakailang beses din itong nakatanong sa kanyang mga kagrupo ukol sa mga gamit nya sa pag pinta, gaya ng nakasanayan, inuuna ni Pin ang pag hanap gamit ang bibig kesa ang mata.

"Penny?" sigaw ng dalaga. "have you seen the green paint? I need it kase to repaint the inner part e." tanong sa kaibigang gumugupit ng bilog na logo at lettering na ilalagay nila sa booth.

Sasagot na sana si Penny kung saan, pero si Mina ang sumabat ng pasigaw, "Pin, all the things you need is with you, please use your eyes not your mouth." painis na sagot ng dalaga, marahil na rin siguro sa pagod at pagkadismaya niya sa hindi kagandahang ugali ng dalaga.

Pag tapos na pag tapos nitong sumigaw, bumulong ito sa sarili at sinabing "Hope eyes will grow all over you so wont be asking no more." sabay punas sa nuong ginigilidan ng pawis at pagod.

Makalipas ang ilang oras, tapos na ng iba ang kanilang sariling toka, at oras na para ipag dugtong dugtong ang mga gawain, sa mga nakalipas na oras ay hindi na rin nila nakarinigan si Pin mula sa labas.

Habang sila ay papalabas ng bahay, silay nag bibiruan pa sa di na pag imik ni Pin. "guessed it worked baby." nakangiting sambit ni Jean kay Mina. ngiti at malambing na tawa lang ang isinukli ng mga magkakaibigan sa nasaad ni Jean.

Pagkalabas nila sa garden, buong gulat nila ng makitang hindi pa natapos ang ginagawa ni Pin. "where the hell is she?" saad ni Penny na may halong dismaya. sabay sabay nilang isinisigaw ang pangalan ni Pin para tanungin kung bakit hindi nito natapos ang pagpipintura. "PIN! PIN! PIN! where the hell are you, you have alot of things to explain!" pa galit na saad ni Jenny sa kaibigan.

Pilit nilang hinahanap ang kaibigan sa paligid pero hindi nila ito makita, sabay sabay silang nagtakbuhan sa kinaroroonan ni Mina ng ito ay mapatili na animoy may nakitang multo. "I think I saw her, guys, I think I saw her." sabay sa pag hangos ni Mina habang binibitawan ang mga pasigaw na kataga.

Lahat ay nagimbal ng sumilip sila sa tinuturong lugar ni Mina, sa loob ng booth na pinipinturahan ni Pin, sa tabi ng lata ng pinturang green at paintbrush na nakalaglag sa bermuda grass, ay isang uri ng halaman na may bunga sa gitna na animoy ulo ng babaeng tinubuan ng maraming mata.

Ang alamat ng Pinya.