Ward 434

Hindi nya mapigilang umiyak habang tumingin papalayo ng magpaalam sina Mang Berto na makakalabas na rin pagkalipas ng halos isang buwan sa loob ng ward 434.
"buti pa sila makakalabas na" saad niya sa sarili "kami kaya kailan?" dugtong niya.
"O Delya, mauna na kame, wag ka magalala makakaraos din tayo" sabay tapik ni Aling Isang sa balikat ng matanda. ngiti lang ang isinukli ni Delya sa matanda.

Mahigit isang buwan na sya sa loob ng ospital hindi dahil sa sakit, pero dahil sa babayaring lumobo na ng lumobo dahil sa katagalan nya sa ospital.
Dalawang oras ng makalipas ng dumating ang kanyang mister, si Mang Isko, galing sa PCSO para humingi ng tulong.

"O asan na sila Mang Berto?" takang tanong nito sa asawa, "umuwi na, nakahiram daw sila sa kumare nilang taga istate" sagot nito sa asawa.
"kamusta ang lakad mo?" tanong ni Delya sa asawa.
"Bumalik daw ako sa lunes, para sa interview, tapos maghihintay daw ng ilang araw baka sakale" sagot ng asawa.

napapikit nalang si Delya sa sagot ng asawa, wala itong magawa, dahil pangatlong balik na nila dito para humingi ng tulong para sa kanyang gamutan.

"Nay, si Tessy tumatawag" saad ni Isko sa asawa.
"Hello, kumare?" sagot ni Delya "meron ba? parang awa mo na, para makalabas na ko, babayaran din kita pag lakas ko." paiyak na tanong ni Delya.
"mare, pasensya na, lahat ng kakilala ko nilapitan ko na, pero wala pa rin e, pasensya na" malungkot na sagot ni Tessy. Napaiyak nalang si Delya sa narining sa telepono.

Paikot-ikot, padapa, patihaya, patagilid, kahit na anong pwesto ang gawin ni Isko sa pagtulog ay hindi nya magawang makuha ang tulog, dahil na rin sa problema at pagisip ng pagkukunan ng pambayad sa ospital.
Nagulat nalang ito ng makitang nakangiti sa kanya ang asawa at sabay sabing, "may awa ang Panginoon Isko" sabay pikit. Sa nasaad ng asawa kahit papano ay napawi ang alala nito at nakuha rin ang tulog.

Alas syete imedya, oras ng bigay ng pagkain, pandesal at kape ang rasyon nila, gaya ng mga nakaraang araw, nuong una ay lima sila sa kwarto pero sa pag dating ng mga araw ay isa-isang nagsiuwian ang mga kakwarto nila hanggang sila nalang ang naiwan.
"O sige Delya, tigisa tayo sa tinapay, babaunin ko na to, pupunta ko ng city hall, kay mayor, baka sakali ulit, siguro naman sa dami ng humihingi sa kanya e makaulit tayo" saad ni Isko na animoy merong bagong lakas at sigla. tumango lang at ngumiti si Delya.
"kumain ka ha, wag mo na ko alalahanin, makakadiskarte din ako" bilin nito sa asawa kahit na alam nitong pamasahe lang ang laman ng kanyang bulsa.

Alas singko na ng natapos si Isko sa city hall, maganda ang resulta ng kanyang lakad, sabay para sa jeep na sasakyan, hindi nya mapigilan ang sarili sa pag ngiti habang papasakay, sabay isip, "magugustuhan ni Delya ang balita ko".

Bumangon si Delya sa kama at sabay tumungo sa bintana na tanaw ang mala dagat ng kotse at naggagandahang bahay sa paligid ng ospital.
"Napakahirap talaga ng walang pera" saad nito sa sarili. "Nay, eto na po ang gamot nyo, wag nyo po kalimutang inumin ha" bilin ng nakaduting nurse sa pobreng pasyente. tumango lang si Delya.

Ng dahil sa pagpila sa maghapon, hindi na naiwasan ni Isko ang maidlip sa loob ng sinasakyang jeep, kumukumpas ang kanyang ulo sa pag uga ng jeep.
Nagkatinginan sina Ben at Poldeng sabay senyas sa hawak ng mamang natutulog, "HOLDAP TO" sigaw ng dalawa, "wag kang titigil kung hindi sasaksakin kita" panakot ni Poldeng sa Drayber.
Nagulat si Isko sa narinig sabay yakap sa brown envelope na hawak. "Ikaw, akin na yang hawak mo" sigaw ni Ben kay Isko. "wag po kailangan ito ng asawa ko asa ospita..." BANG!!! umalingawngaw ang putok ng baril sa loob ng jeep at humandusay sa kinauupuan si Isko dahil sa tama ng baril sa ulo.
Karipas sina Ben at Poldeng sa takbo habang bitbit ang mga nakulimbat sa mga pasahero, ng makalayo ay dali-daling tiningnan ang mga nakuha.

"tingnan mo agad yung envelope parang pera" pagmamadali ni Poldeng sa kasama
Dali-daling binuklat ni Ben ang envelope pero puro papel lang ang laman, ng walang makitang pera ay itinapon nalang ito sa tabi, sabay tangay ng tubig papuntang estero ang appointment paper ni Mang Isko kay Mayor para sa pag hingi ng tulong pinanshal. "tang inang matanda yun nagpabaril dahil sa papel, bobo amputa." nakangiting saad ni Ben.

Message Sent! ngumiting ibinulsa ni Fred ang kanyang cellphone ng biglang may kumalabog, na animoy may nahulog na mabigat at malaking bagay, sa likurang bahagi ng gusali, dali-dali itong tumakbo upang usisahin ang lumikha ng malakas na ingay.
Nagimbal nalang ito ng makitang isang matandang babae na wala ng buhay ang may gawa ng malakas na ingay.

Changing Lanes

Have you been caught in a situation wherein you're about to go somewhere, but, you have no freaking idea or its crazily vague where you want to go? And to add, someone depends on your decision.

Left? Right? Straight? or go back? and the hardest thing is you have no idea what will be outcome of your decision? hopefully it will be the right one, but if it ain't the right one, you need to endure the pain.

Changing lanes is a very risky move and rewarding at the same time, risky in a sense that you might get lost again, when you're already lost, might get hit or swept by a passing car or whatever, or you can be at your destination faster than you expect or move ahead of other vehicles when and if you made the right lane.

Goes the same with life... many chose the right path... but a lot did the wrong one... hoping that am making the right and rewarding turn this time... 

Penelope "Pin" Altamonte - Ang Alamat ng Pinya

Si Pin ay isang kolehiyalang sosyal na nag aaral ng interdisciplinary studies sa Ateneo De Manila University. Mabait at matalinong bata si Pin, pero meron syang kakaibang ugali na hindi naayon sa unang dalawang kagandahang asal, ito ay magtanong imbes na maghanap.

Alas sais ng umaga, tumunog ang alarm sa IPHONE 4S ni Pin, hudyat para sa pag bangon sa super lambot na kama sa napakalamig na kwarto.

"Yaya Maring!" sigaw ni Pin sa tagapag alaga. "Where's my sleepers, I need to take a bath na, don't want to be late, I have exams pa" sunod ni Pin sa pobreng Matanda.

"Anjan lang yan Pin sa ilalim ng kama mo, silipin mo." mabait na sagot ni Aling Maring sa alaga. "Oooops, there you go." sagot ng dalaga. "got it na yaya, thanks." pabuntot nito.

"Pin breakfast ka na, 8 :30 na, baka malate ka" saad ni yaya maring sa alaga. "almost done yaya, thanks, have you seen my phone pala yaya? can't find it e" tanong ulit ng alaga.

"Check mo sa side table mo, hindi pa ko nag aayos jan." pailing na sagot ni probeng matanda. 

"Got it yaya, need to text Jenny to bring the materials we need for the up coming event sa school." saad ni Pin.

Anim na taong palang si Pin ay si yaya Maring na ang kanyang tiga alaga, dito na rin ito tumanda at parang inakong sariling anak na rin si Pin, sa kadahilanang halos sa kanya na ito lumaki dahil sobrang busy ang kanyang mga magulang sa pagpapayaman.

Ang hindi nya lang maisip ay bata palang si Pin ay sobrang matanungin na ito mas lalo na sa kanyang gamit, makailang beses na ding pinaalahanan ni yaya Maring si Pin sa kanyang napapansin sa kanyang di kanais-nais na pag uugali, pero hindi pa rin ito nagbago.

Ilang araw bago ang school event nila Pin, nag pasyang mag sleep over ang mga kakalse nya sa kanilang bahay, para pag lamayan ang kanilang ginagawang logo at dekorasyon sa kanilang PAIRING BOOTH, na kanilang gagamitin sa nalalapit na school fare.

Dahil sa kasunduan nilang magkakaibigan, na hindi sila kukuha ng anumang tulong sa kahit kanino sa pag gawa, nag bigayan sila ng mga gagawin, toka-toka kumbaga. 

Habang ang iba ay pag gupit at pag dikit at toka, si Pin pag pintura ang nakahiligan, dahil narin sa kanyang hilig sa pag pinta.

At dahil centralized ang aircon nila sa bahay, sa may garden ito nag pipintura ng kanilang plywood na booth.

Sa makailang pagkakataon, nakailang beses din itong nakatanong sa kanyang mga kagrupo ukol sa mga gamit nya sa pag pinta, gaya ng nakasanayan, inuuna ni Pin ang pag hanap gamit ang bibig kesa ang mata.

"Penny?" sigaw ng dalaga. "have you seen the green paint? I need it kase to repaint the inner part e." tanong sa kaibigang gumugupit ng bilog na logo at lettering na ilalagay nila sa booth.

Sasagot na sana si Penny kung saan, pero si Mina ang sumabat ng pasigaw, "Pin, all the things you need is with you, please use your eyes not your mouth." painis na sagot ng dalaga, marahil na rin siguro sa pagod at pagkadismaya niya sa hindi kagandahang ugali ng dalaga.

Pag tapos na pag tapos nitong sumigaw, bumulong ito sa sarili at sinabing "Hope eyes will grow all over you so wont be asking no more." sabay punas sa nuong ginigilidan ng pawis at pagod.

Makalipas ang ilang oras, tapos na ng iba ang kanilang sariling toka, at oras na para ipag dugtong dugtong ang mga gawain, sa mga nakalipas na oras ay hindi na rin nila nakarinigan si Pin mula sa labas.

Habang sila ay papalabas ng bahay, silay nag bibiruan pa sa di na pag imik ni Pin. "guessed it worked baby." nakangiting sambit ni Jean kay Mina. ngiti at malambing na tawa lang ang isinukli ng mga magkakaibigan sa nasaad ni Jean.

Pagkalabas nila sa garden, buong gulat nila ng makitang hindi pa natapos ang ginagawa ni Pin. "where the hell is she?" saad ni Penny na may halong dismaya. sabay sabay nilang isinisigaw ang pangalan ni Pin para tanungin kung bakit hindi nito natapos ang pagpipintura. "PIN! PIN! PIN! where the hell are you, you have alot of things to explain!" pa galit na saad ni Jenny sa kaibigan.

Pilit nilang hinahanap ang kaibigan sa paligid pero hindi nila ito makita, sabay sabay silang nagtakbuhan sa kinaroroonan ni Mina ng ito ay mapatili na animoy may nakitang multo. "I think I saw her, guys, I think I saw her." sabay sa pag hangos ni Mina habang binibitawan ang mga pasigaw na kataga.

Lahat ay nagimbal ng sumilip sila sa tinuturong lugar ni Mina, sa loob ng booth na pinipinturahan ni Pin, sa tabi ng lata ng pinturang green at paintbrush na nakalaglag sa bermuda grass, ay isang uri ng halaman na may bunga sa gitna na animoy ulo ng babaeng tinubuan ng maraming mata.

Ang alamat ng Pinya.

UFC 147 (kung ako lang ang masusunod)

Kung ako ang masusunod, ang di pagkakaunawaan, gaano man ito kaliit o kalake, dapat idaan sa suntukan ala UFC/WWE.

Sa mga kasalukuyang nangyayare, ito ang aking listahan sa susunod na bakbakan.

Main-Event:

Corona vs PNOY (I quit match)

Co Main-Event:

Tulfo Bros vs Santiago Bros (Royal Rumble)

Undercards:

Lim vs Erap (Iron Man)

Mo Twister vs Rhian Ramos (Hell in a Cell)

Prosecution Panel vs Defense Panel (TLC - Tables, Ladders, and Chairs)

Bagong Raket. Lumang Anyo.

Isa ako sa mga milyon-milyong kabataan na naabutan ng pagputok ng BPO dito sa Pinas, taong 2003 nuong una akong sumalang sa baliktad na mundo.

Isa rin ako sa milyon-milyong taong nagjacket habang naka shades at nagiisip na sobrang cool ang pag iingles kahit sa loob ng mga pampublikong sakayan.

Nanawa na rin akong magpaikot ikot sa buong QC, Ortigas, Makati, Libis, Pasig, dahil sa pagiging ahente, bisor, at managar. 

Maganda ang trabaho na to, maayos ang bayad, mabilis ang pag angat, at higit sa lahat, walang trapik.

Pero isa lang aking kinababanas, ito ay ang pagbiyahe lalo na sa mga malalayong lugar tulad ng Ortigas, Pasig, at MAKATI.

Ang huli kong raket ay sa Magallanes, Anak ng bakang dalaga, isipin nyo naman po, tiga FARVIEW ako tapos sa Makati ang opis ko, ilang buwan ko ring tiniis ang buhay na GISING, LIGO, BIYAHE, TRABAHO, UWI, TULOG, GISING, LIGO, BIYAHE, TRABAHO, UWI, TULOG....

Sa inaraw-araw na ginawa ng diyos na aking pagbiyahe sa kahabaan ng commonwealth at EDSA, araw-araw ko ring pinangarap na sanay sa CVG (convergys) commonwealth nalang o sa UP Techno Hub nalang ako nagtratrabaho para, napaka gaan na ang biyahe, menos pamasahe at gastos pa, kase ang pamasahe ko lang e 15 (7.50 pa nuon) papuntat pabalik na. Ilang buwan ko ring pinangarap ang ganyan 5 araw sa isang linggo.

Fast forward, ngayon ang raket ko, same parin ang linya ng trabaho, managar ng kagawaran ng kwalidad, Ang opis table ko minsan ang sala set, minsan naman ang dining table, ang opisina ko minsan sa sotea, minsan sa sala, minsan naman sa kwarto.

Sobrang bait talaga ng Panginoon, malapit na opisina lang ang hiniling ko ang ibinigay sakin, sa bahay ko.

Ngayon, hindi ko na pinoproblema ang damit, pamasahe, trapik, pagkain, pagligo, pagsipilyo, pagsuklay (kahit kalbo ako), pag ahit, pag mumuta, pag kulangot, pag lilibag, at kung ano-ano pang PAG.

At ang pinaka masarap sa lahat, nayayapos at nahahalikan ko ang aking mag-ina sa kahit na anong oras kong gusto.

 Kaya pag may gusto kayo, ito lang ang tatandaan, wag maatat, pagtrabahuan ng maigi, at sandamak-mak na seryosong pagdadasal.

Ito ang aking BAGONG RAKET. LUMANG ANYO.

SALAMAT LORD!!!

Praning Moments

Kagabe habang nagbyabyahe kame ng magina ko tska mga byenan ko pauwi ng Olongapo, unang pumasok sa isip ko kung ano kaya ang tumatakbo sa isip ng mga taong natetegi sa bungguan ng mga sasakyan o kaya nung mga nasasagasaan.
Inalis ko agad sa isip ko yun gawa nga ng hindi sya masaya considering na kasama ko ang mag ina ko.
Anyways, naisip ko ulit anu kaya kung tutuo ang mga prediksyon ng mga hinayupak na Mayans, magugunaw ang mundo sa Disyembre ng taon na ito, una kong naisip kung saan kame tatakbo at magtatago kung parating na ang mga gabundok na tubig at ang pag ulan ng kamundong tipak ng umaapoy na bato (scene ala-movie 2012).
Daming pumasok sa isip kong lugar pero isa lang ang pina-alala saken ng lohika ko, kahit saan ka pumunta, tegi ka pa rin.
Paulit-ulit kong iniisip kung tutuo nga sila, pero kasabay nanaman ng pagkapraning ko e pumapasok ang lohika, paano sila magiging credible sa pagpredict ng end of the world kung kahit sila e hindi nila napredict ang pag extinct ng lahi nila sa mundong ibabaw.
Pero parang nakakapraning lately ang mga nangyayaring sakuna sa mundo, lindol at tsunami sa Japan na kumain ng maraming buhay, anjan ka ang flashflood at lindol sa mga kapatid nating tiga Mindanao, not to mention ang pagbaha at pagulan sa panahon na dapat ang naghahari ay ang haring araw, mapapaisip ka rin minsan.
Kakaisip ng kakaisip sa isang pananaw lang ako bumagsak, isa itong sign na masyado na nating napapahirapan ang inang kalikasan, at malamang (wag naman sana) na she's hitting us back.
Iniisip ko ngayon ay kinukurot lang tayo ng bahagya ni inang kalikasan upang paalalahanan, sanay wag na nating paabutin sa panahon na galit na sya, kase malamang, hindi na naten makakayanan ang hagupit nya.
Ika nga ng isang matagal ng kasabihan, TAKE CARE OF THE EARTH AND IT WILL TAKE CARE OF YOU, sana'y maisip natin ito hanggang hindi pa huli ang lahat.

This prayer's for you...

If I ever see you face to face again, I'd ask you why so soon...

 

Karl Roy (1968 - 2012)