Dining with the Istars

"Kuya asa loob ba sila Enchong Dee?" tanong ng dalagang nakatungo sa harang at sa gilid ng balikat ng bruskong kalbong bodyguard. "Oo" maikling balik ko. Nagtanong ulit sya ng "Nagpapicture ka?" binalikan ko ng mabilis at malumanay na "Hinde" hindi ko inasahan ang kanyang sagot. "TARAY!".

Eto ang ekse nuong nakaraang linggo ng maabutan kame [Naks!] nila Enchong Dee, Julia Montes, at Jed Madela sa kaninan na ang espesyalidad ay ang malalaking talangka sa isang mall sa Subic.

Tahimik kameng naghahapunan ng dumadundong ang sahig at animoy merong aklasang nagaganap sa labas ng restawran. Ayun pala e pumasok na ang mga taartits sa kinakainan namen, galing sa kanilang mall show para sa kanila soup [soap pala] opera sa HEBIHES-SIBEHEN.

Napabilib ako dahil sa kapal ng taong nagmasid at naki UZI sa mga bagito at bagitang ito, inaamin ko naman, dalawang paligo lang ang lamang ko kay Enchong at isang linggong kus-kus naman lamang ng Misis ko kay Julia Montes, si Jed Madela, ayus lang [hahaha], na talagang mga artistahin ang dating [malamang, tanga ka ba, kaya nga artista sila e].

Sandamakmak din ang mga naglalakihang body guards na nakapalibot sa kanila na alam na alam mong kahit singa lang nila pag tumama sa yo e matutulog ka. Sa kapal ng mga bantay nila e mistulang si PNOY ang kumakain sa loob kasama ang kanyang trusted ally na si Napo... Mar Roxas pala.

Naisip ko tuloy kung gaano kahirap ang maging isang sikat, isipin mo napakasarap ng kinakain mo pero dapat  naka poise ka parin, kase pag nakita kang pangit sa Instagram o Facebook habang nilalantakan mo yung sipit ng malakaing talangka e katakot-takot na batikos ang makukuha mo.

Hindi ka makakapag isaw sa may UP dahil syempre dudumugin at magkakanda duling duling ka sa mga flash ng camera ng mga kabataang babae at mga ermats na super diehard sa mga artista in general. 

[Tapos syempre asa PEUPS ka na malapit din sa THE ATENEO, hindi mo maiiwasang batikusin ng mga EEEWWWWIIIEEE-SUPER-DUPER-SOSYAL-ANAK-NG-POLITIKO-or-BUSINESS-MAN-NA-DAWIT-KAY-NAPOLES-WITH-MATCHING-ROLLING-OF-THE-EYES-WHO-THE-HELL-DO-YOU-THINK-YOU-ARE-BRATS]

Hindi ka makakapagmall or kung makakapag mall ka man ay parang kang timang, kase isipin mo naglalakad kang merong umaaligid aligid sayong mga utaw at paminsan-minsay nanakawan ka pa ng litrato.

Kaya mas pinili ko nalang maging pribado [wag na kayo kumontra, nakikibasa nalang nga kayo e].

Nauna na kameng lumayas kase bukod sa bawal silang lapitan, trip kase ni esmi na pakunan si Mikay larawan sana sakinala, e tapos na din kameng lumantak at oras na ng pagtulog ng pinaka maganda kong prinsesa.

Habang kami ay paalis ng restawran para bang nagpapaligsahan silang tatlo kung sino ang unang makakabukas ng malaking talangka ng pinakamabilis.

At dahil sa tipono at tindig ng wangkata alam na alam kong si Enchong ang mananalo, ibig ko sanang icheer si Enchong para mas lalo syang ganahan pero baka mapahamak lang ako kaya hindi ko na tinuloy.

Ang naisip ko sana kaseng cheer ay ENCHONG GO! ENCHONG GO! ENCHONG!

Sipag o Suwerte

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang argumento ko sa paksang ito. Sa di nalalayong panahon ay nagkaruon kame ng balitaktakan ni misis kung ang pagiging masipag ang susi sa matiwasay na buhay o swerte lamang. Siya ay sa una at ako sa huli, na merong bahagyang halo ng una.

Ang argumento nya pag nagsipag ka papasok at papasok din ang swerte sayo, ang akin naman, pag sinuwerte ka, tapos magsipag para hindi mawala, para bang, pag nabigyan ka ng break sa buhay, wag mo ng bitawan pagsikapan mo at gagantimpalaan ka. Merong point si misis at mas nakararami ang sasangayon sa knya, tyak yan, ang mga taong abnormal lng na gaya ko ang maniniwala sa huli.

Pero ianalyze nyo, ang mga kapatid nating mga labor worker, araw-araw nagbabanat ng buto yan kulang nalang ipalit nila yung muka nila sa semento kakatrabaho pero ang ending sa siksikang bus parin ang bagsak nila papauwi, hindi mo namang masasabing tamad yang mga yan, kahit na sa cavite pa nakatira yan at sa may san jose del monte bulacan ang trabaho nila, hindinghindi nalalate yang ma yan, sayang ang kaltas.

Ibaling naten sa kabilang pahina ng buhay, yung mga sakyutib na sinuwerte lang na nabigyan ng break, ay iba ang pagkudkud sa maghapon, de aircon na opisina, malambot na upuan, laptop, starbucks, at suv-ng modelo ang gamit sa pag uwi. At kahit dalawang tambling lang ang layo ng bahay nila sa opisina ay nalalate pa gawa ng natrapik sila, oks lang sa knila yun, la namang bawas sa sweldo e, kung meron man barya lang, hindi ramdam. Saang daan ako papunta kung inyong tatanungin, simple lang, hindi lahat ng masisipag ay nabibiyayaan, kung tutuo man yang kasabihan na yan, lahat sana ng nagoopisina o bumabangon sa umaga o gabi para magtrabaho at kumayod, ay ubod na ng yaman, sana tutuo pero malabo.

Bibigyan ko kayo ng analization by comparisson, wala sigurong pinagiba si john gokongwei sa mamang nag dedeliver ng jaryo tuwing umaga, bike? check. good? check. clientle? check. etc. etc. pero si gokongwei ay naka jackpot, suwerte, kaya ayun isa na sya sa pinakamayamang tao sa pilipinas, habang si mamang jaryo ay ayun parin, pajak dito pajak duon, tapon dito tapon duon.

Parehas silng masipag pero hindi sila parehas na sinuwerte, consistent din sila sa pag sisipag kase hindi yayaman si gokongwei kung tamad sya, at hndi rin magpapatuloy na magdeliver si manong ng jaryo kung tamad sya.  Parehas silang masipag, pero hindi sila parehas na mayaman, at hindi rin sila parehas na sinuwerte.

Siguro sa pagtatapos, isa ito sa mga walang kamatayang argumento tulad ng sa manok at itlog, may kanya kanyang pananaw at paniniwala. Pero isa lang ang sigurado, hindi  ka tamad at lalong hindi ka malas kung higit sa tatlong beses ka nakakakain sa luob ng 24 oras.   

PS. Pasensya na kayo kung walang sense, kinati lang kamay ko sa pagsulat.

3K FRIEND(isang pagpupugay sa natatanging kaibigan)

Nabibile ba ang pagkakaibigan? Marahil marami ang kokontra pag sinabe kong oo, pero hayaan nyo munang ilahad ko ang istorya bago kayo humusga. 2008, Nobyembre, ados ng makilala ko ang isa sa mga da best na naging kaibigan ko. Sa halagang 3000 pesos nabuo ang magandang pagkakaibigan. Syay binigyan ko ng tulugan at pinakakain ko araw-araw, at ang sukli nyay tapat na kaibigan. Minsan nakakasama ko sya sa inuman sa ibang barkada, pero hindi ubra sa kanya ang pag inom, nakaupo lang sya sa sulok at tahimik na nikikinig at nagtataka sa aming kwentuhan. Madalas ko din syang kasama sa aking paglalakad at pagtakbo, syay tatakbo kung akoy tatakbo at maglalakad din pag akoy lalakad. Nakilang beses na din kameng napapaaway sa ibang siga sa daan, pero lahat silay kanyang tinataob, kung hindi ko lang siguro sya inaawat, marahil ay marami na rin syang nakitil na buhay sa lipton. Isa rin syang tapat na kasama sa bahay, hindi mo nga lang maasahan sa gawaing bahay, pero ikay naman makakatulog ng mahimbing dahil alam mong meron kang matikas na kasama at tiga bantay. Marami ang takot sa aking kaibigan, sa tindig at porma nya pa lang ay nakakasindak na, pero para sa akin, isa syang maamo at malambing na kakosa. Minsan kamey nagkakatampuhan, at kung syay aking kagagalitan, yuko lang ang kanyang sagot, ni animoy humihingi ng tawad, kahit minsay ala ako sa lugar. Nasasabihan ko rin sya ng aking mga hinaing at pagtatampo sa buhay, pero ni minsan hindi sya nanghusga o nambuska, at ang tanging sagot nya lang ay, tingin na wari moy nagsasabing, hayaan mo na talaga sigurong malabo ang mundo. Kanina isang napakasamang balita ang nakuha ko sa text, mula sa aking pinsan, Kuya, patay na si wailer. Sa loob ng apat na taon, akoy nakabile ng isang tapat na kaibigan, kahit na syay hindi nagsasalita, alam kong akoy mahal nya ng walang paghuhusga at alinlangan. Hindi ko naitago ang sakit ng pagkawala ng kaibigan, napaluha at napaiyak, nang malaman ang balita. Kaya kung saan ka man aking kaibigan, magkikita din tayo, sanay patuloy mo kaming bantayan kahit ikaw ay asa malayo ng lugar, pasensya ka na kung hindi ako naging perpek na kaibigan. Makakahanap din siguro ko ng iba pang magiging kaibigan, pero wala ng hihigit pa sayo, pangako yan. Sa halagang 3000, nakakuha ako ng kaibigan na ang halaga ay higit pa sa anim na libong toneladang pera. Mahal kita Wailer, salamat. Hangang sa muli.

Nangina nga aldaw

Nuong kamey mga asa elementarya palang ay madalas ang aming pag uwi sa probinsya pagsapit ng kwaresma. Gamit ang aming ever reliable '85 toyota coralla DX, PAW 503, sama-sama naming babaybayin ang kahabaan ng expressway hanggang pampamnga hanggang tarlac hanggang Cuyapo Nueva Ecija. Magsisimula ang aming lakbay sa kahabaan ng commonwealth ave na datiy 4 lanes lamang, north at south bound na. Tatahakin namen ang north ave, hanggang edsa palabas ng expressway. Kung suswertehin ay si paps ang magmamaneho si mams sa shotgun, at kaming tatlo ay karambola sa likod. Masayang magbiyahe nuon, hindi masyado maiinit at hindi pa gaanong trapik, at ang pag gamit ng seatbelt at AC ay pang mayaman lang. Hudyat ng bulacan ang mga pine tree sa gilid ng daanan, ibig sabihin, malapit na kayo sa napakahabang tulay, na hinehele ka habang itoy binanaybay, dahil sa disensyong pag laro nito sa alon ng mga sasakyan. Maglalaro kame ng hulaan sa mga nakatalikod na ads at kung sino ang matalo ay pitik sa tenga ang parusa. Pag lampas ng mahabang tulay, ang pinaka masarap na parte ng biyahe, kase ibig sabihin ay Dau na at eto ay mistulang stop over ng lahat ng nagpapanorte. Pag alang sumpong si paps ay makaka meryenda kame (peace paps). Eto na rin ang hudyat na ikay babay-bay sa bayan ng mabalacat papuntang bambam tarlac, kung saan makikita ang dulo at memorial ng Death March, at dto ka rin makakakita ng daan-daang namamatang nag pepenitensya. Anjan kang naghahampas sa likod ng taling merong maliliit na pirasong kawayan, buhat buhat ang mabigat na krus, dumadapa ng naka dipa sa mainit na batuhan, at kaliwa't kanang pasyunan. Hindi rin kumpleto ang biyahe mo pag hindi ka naabala ng mga truck ng tubo na papuntang azucarera sa hacienda luisita, pero daig mo pa ang nagpipinetensya kung kasunod mo ay labindalawang truck ng tubo, dahil malamang sa malamang ay mapapahaba ang biyahe mo. Malalaman mo ding asa Tarlac city ka na kung bahagyang babagal ang takbox ng trapiko, dahil naman dito mo halos makikita lahat ang paradahan ng mga pang probinsyang bus. Victory, Dagupan, Rabbit, Baliwag, Viron, Pantranco, atpb, dito rin ang opisyal na stop over ng mga bus station. Ilang hintay nalang at mararating mo na ang gerona tarlac na ang sasalubong sayo ay ang istatwang ibong geron. Ilang usad pa at maabot mo na ang paniqui tarlac, madadaanan mo din ang historical ng maituturing na PNB dahil mula ng ako'y mag kaulirat ay syay isang banko na at hindi pa nagbabago ng anyo at lokasyon (hanggang ngayon). Pagkalamas ng paniqui ay dapat ka ng kumanan sa may anao tarlac, dadaanan ang riles ng treng niluma na ng panahon at kalawang, ilang minuto pa ay maabot mo na ang nampicuan, katulad ng cuyapo, itoy malayong bayan ng Nueva Ecija. Pagkalampas mo lng ng hacienda ay mararating mo na ang barangay cabauangan, ang boundary ng nampicuan at cuyapo. Unang brgy ng Cuyapo ang bentigan, at ang ibig sabihin nito ay wala pang samping minuto ay sa bayan ka na. Hindi rin nakakaligtaan ang pag busina sa waiting shed ng lawak, ang sabe ng marami meron daw nangungua duon, para ka lang nakikiraan, kaya ika'y bubusina. Pagdatinglo ng bayan, bubungad sayo ang San Roque parish church, sa kaliwa ay ang municipio at sa kaliwa ay ang tindahang yero. Pag kaliwa ng sasakyan dito ay ang hudyat na nagsisimula na ang aming summer vacation.

Puor

Pulang-pula ang kalangitan. Nagpuputukan ang mga lata ng sardinas at cornbeef sa naka-pakang pwesto ni aling iska. Hindi magkanda ugaga amg mga may ari ng tindahan, kawatan, at usisero sa pag kuha ng mga pwedeng isalba sa bigasan ni mang poldo. Hatungal na lang ang nagawa ni aling iska ng makita ang tindahang halos ding-ding nalang ang matira ng dahil sa sunog na nagsimula sa mga lumang kawad ng kuryenteng buhol-buhol na ni minsan ay hindi pa nasilayan ng tiga panelco nung itayo ang palengke. Nang hina ang nakaduting bumbero nung nakita nyang umaapoy ang langit sa malapit, alam na alm nya kaseng isang himala lang makakaapula sa nagaganap na delubyo, pero kahit gayon taas nuo syang sumakay sa kakarag karag na truck para puntahan ang sunog. Halong kaba at pangamba ang naramdaman ni earl nang makita ang mga umaasang tao sa kalye. Kasabay ng lonang bubong ng palengkeng naabo ang mga kabuhayan at pangarap ng daan-daang nasunugan. Pero sabe ni mang gusting masayahin, ayus lang yan, marami namang bumbay.  

Boy Praning/Christmas Wish

Ilang araw lang ang nakakalipas ng unang atakihin ng hika ang aming unica hija ng walang kaabog-abog, walang sensyales ika nga.
Dati rati kase pag sinusumpong sya ay uunahan muna ng walang puknat na ubo kaya kame ay somewhat handa na.
Pero nitong huling araw e bigla biglaan lang, natutulog kame at nagising nalang si misis na naghahabol na ng hininga ang aming mikaela.
Ako ay napraning dahil ganun na ganun ang eksena nung siya ay nag seizure sa ospital, pre-shunting nya for hydro, lahat tulog katabi nya si misis at parang may nanggising kay misis dahil inaatake si mikay.
Karipas pababa ng bahay para kunin ang kanyang inhaler para sa kanyang hika, parehas din ng scenario nung akoy kumaripas ng takbo palabas ng kwarto namen papuntang nurse station para humingi ng tulong 2 taon na ang nakalilipas.
 Bumalik ulit sa akin ang takot na naramdaman ko nung sya ay inatake, hindi na naman ako makatulog at pinagmamasdan kung siya ay humihinga pa. Praning na kung praning pero hindi nyo ko marahil masise.
Nang hindi ko na makayanan ang aking kapraningan ay pinuwersa ko ng ipunta si mikaykot sa ER para mawala ang aking kaba.
Alas singko ng madaling araw dali daling nagpunta ng ospital para ipasuri ang unica at buti nalang wala ng narinig ang mga doktor na hissing sound sa kanyang paghinga. Salamat sa Diyos.
Hindi ako praning na tao at hindi rin ako taranta. Kesehodang may nagpapatayan o may mga bumabagsak na tipak ng bato sa gilid ko ay hindi ako magkukumaripas ng takbo. Pero pag dating sa aking anghel, ay ibang usapan na.
Pagtapos nito ay alam ko na ang tanging hiling ko sa pasko, at gaya ng sa mga nakaraaang pasko, sanay ilayo at alisin na ang mga sakit ni mikaela.

Ward 434

Hindi nya mapigilang umiyak habang tumingin papalayo ng magpaalam sina Mang Berto na makakalabas na rin pagkalipas ng halos isang buwan sa loob ng ward 434.
"buti pa sila makakalabas na" saad niya sa sarili "kami kaya kailan?" dugtong niya.
"O Delya, mauna na kame, wag ka magalala makakaraos din tayo" sabay tapik ni Aling Isang sa balikat ng matanda. ngiti lang ang isinukli ni Delya sa matanda.

Mahigit isang buwan na sya sa loob ng ospital hindi dahil sa sakit, pero dahil sa babayaring lumobo na ng lumobo dahil sa katagalan nya sa ospital.
Dalawang oras ng makalipas ng dumating ang kanyang mister, si Mang Isko, galing sa PCSO para humingi ng tulong.

"O asan na sila Mang Berto?" takang tanong nito sa asawa, "umuwi na, nakahiram daw sila sa kumare nilang taga istate" sagot nito sa asawa.
"kamusta ang lakad mo?" tanong ni Delya sa asawa.
"Bumalik daw ako sa lunes, para sa interview, tapos maghihintay daw ng ilang araw baka sakale" sagot ng asawa.

napapikit nalang si Delya sa sagot ng asawa, wala itong magawa, dahil pangatlong balik na nila dito para humingi ng tulong para sa kanyang gamutan.

"Nay, si Tessy tumatawag" saad ni Isko sa asawa.
"Hello, kumare?" sagot ni Delya "meron ba? parang awa mo na, para makalabas na ko, babayaran din kita pag lakas ko." paiyak na tanong ni Delya.
"mare, pasensya na, lahat ng kakilala ko nilapitan ko na, pero wala pa rin e, pasensya na" malungkot na sagot ni Tessy. Napaiyak nalang si Delya sa narining sa telepono.

Paikot-ikot, padapa, patihaya, patagilid, kahit na anong pwesto ang gawin ni Isko sa pagtulog ay hindi nya magawang makuha ang tulog, dahil na rin sa problema at pagisip ng pagkukunan ng pambayad sa ospital.
Nagulat nalang ito ng makitang nakangiti sa kanya ang asawa at sabay sabing, "may awa ang Panginoon Isko" sabay pikit. Sa nasaad ng asawa kahit papano ay napawi ang alala nito at nakuha rin ang tulog.

Alas syete imedya, oras ng bigay ng pagkain, pandesal at kape ang rasyon nila, gaya ng mga nakaraang araw, nuong una ay lima sila sa kwarto pero sa pag dating ng mga araw ay isa-isang nagsiuwian ang mga kakwarto nila hanggang sila nalang ang naiwan.
"O sige Delya, tigisa tayo sa tinapay, babaunin ko na to, pupunta ko ng city hall, kay mayor, baka sakali ulit, siguro naman sa dami ng humihingi sa kanya e makaulit tayo" saad ni Isko na animoy merong bagong lakas at sigla. tumango lang at ngumiti si Delya.
"kumain ka ha, wag mo na ko alalahanin, makakadiskarte din ako" bilin nito sa asawa kahit na alam nitong pamasahe lang ang laman ng kanyang bulsa.

Alas singko na ng natapos si Isko sa city hall, maganda ang resulta ng kanyang lakad, sabay para sa jeep na sasakyan, hindi nya mapigilan ang sarili sa pag ngiti habang papasakay, sabay isip, "magugustuhan ni Delya ang balita ko".

Bumangon si Delya sa kama at sabay tumungo sa bintana na tanaw ang mala dagat ng kotse at naggagandahang bahay sa paligid ng ospital.
"Napakahirap talaga ng walang pera" saad nito sa sarili. "Nay, eto na po ang gamot nyo, wag nyo po kalimutang inumin ha" bilin ng nakaduting nurse sa pobreng pasyente. tumango lang si Delya.

Ng dahil sa pagpila sa maghapon, hindi na naiwasan ni Isko ang maidlip sa loob ng sinasakyang jeep, kumukumpas ang kanyang ulo sa pag uga ng jeep.
Nagkatinginan sina Ben at Poldeng sabay senyas sa hawak ng mamang natutulog, "HOLDAP TO" sigaw ng dalawa, "wag kang titigil kung hindi sasaksakin kita" panakot ni Poldeng sa Drayber.
Nagulat si Isko sa narinig sabay yakap sa brown envelope na hawak. "Ikaw, akin na yang hawak mo" sigaw ni Ben kay Isko. "wag po kailangan ito ng asawa ko asa ospita..." BANG!!! umalingawngaw ang putok ng baril sa loob ng jeep at humandusay sa kinauupuan si Isko dahil sa tama ng baril sa ulo.
Karipas sina Ben at Poldeng sa takbo habang bitbit ang mga nakulimbat sa mga pasahero, ng makalayo ay dali-daling tiningnan ang mga nakuha.

"tingnan mo agad yung envelope parang pera" pagmamadali ni Poldeng sa kasama
Dali-daling binuklat ni Ben ang envelope pero puro papel lang ang laman, ng walang makitang pera ay itinapon nalang ito sa tabi, sabay tangay ng tubig papuntang estero ang appointment paper ni Mang Isko kay Mayor para sa pag hingi ng tulong pinanshal. "tang inang matanda yun nagpabaril dahil sa papel, bobo amputa." nakangiting saad ni Ben.

Message Sent! ngumiting ibinulsa ni Fred ang kanyang cellphone ng biglang may kumalabog, na animoy may nahulog na mabigat at malaking bagay, sa likurang bahagi ng gusali, dali-dali itong tumakbo upang usisahin ang lumikha ng malakas na ingay.
Nagimbal nalang ito ng makitang isang matandang babae na wala ng buhay ang may gawa ng malakas na ingay.