Penelope "Pin" Altamonte - Ang Alamat ng Pinya

Si Pin ay isang kolehiyalang sosyal na nag aaral ng interdisciplinary studies sa Ateneo De Manila University. Mabait at matalinong bata si Pin, pero meron syang kakaibang ugali na hindi naayon sa unang dalawang kagandahang asal, ito ay magtanong imbes na maghanap.

Alas sais ng umaga, tumunog ang alarm sa IPHONE 4S ni Pin, hudyat para sa pag bangon sa super lambot na kama sa napakalamig na kwarto.

"Yaya Maring!" sigaw ni Pin sa tagapag alaga. "Where's my sleepers, I need to take a bath na, don't want to be late, I have exams pa" sunod ni Pin sa pobreng Matanda.

"Anjan lang yan Pin sa ilalim ng kama mo, silipin mo." mabait na sagot ni Aling Maring sa alaga. "Oooops, there you go." sagot ng dalaga. "got it na yaya, thanks." pabuntot nito.

"Pin breakfast ka na, 8 :30 na, baka malate ka" saad ni yaya maring sa alaga. "almost done yaya, thanks, have you seen my phone pala yaya? can't find it e" tanong ulit ng alaga.

"Check mo sa side table mo, hindi pa ko nag aayos jan." pailing na sagot ni probeng matanda. 

"Got it yaya, need to text Jenny to bring the materials we need for the up coming event sa school." saad ni Pin.

Anim na taong palang si Pin ay si yaya Maring na ang kanyang tiga alaga, dito na rin ito tumanda at parang inakong sariling anak na rin si Pin, sa kadahilanang halos sa kanya na ito lumaki dahil sobrang busy ang kanyang mga magulang sa pagpapayaman.

Ang hindi nya lang maisip ay bata palang si Pin ay sobrang matanungin na ito mas lalo na sa kanyang gamit, makailang beses na ding pinaalahanan ni yaya Maring si Pin sa kanyang napapansin sa kanyang di kanais-nais na pag uugali, pero hindi pa rin ito nagbago.

Ilang araw bago ang school event nila Pin, nag pasyang mag sleep over ang mga kakalse nya sa kanilang bahay, para pag lamayan ang kanilang ginagawang logo at dekorasyon sa kanilang PAIRING BOOTH, na kanilang gagamitin sa nalalapit na school fare.

Dahil sa kasunduan nilang magkakaibigan, na hindi sila kukuha ng anumang tulong sa kahit kanino sa pag gawa, nag bigayan sila ng mga gagawin, toka-toka kumbaga. 

Habang ang iba ay pag gupit at pag dikit at toka, si Pin pag pintura ang nakahiligan, dahil narin sa kanyang hilig sa pag pinta.

At dahil centralized ang aircon nila sa bahay, sa may garden ito nag pipintura ng kanilang plywood na booth.

Sa makailang pagkakataon, nakailang beses din itong nakatanong sa kanyang mga kagrupo ukol sa mga gamit nya sa pag pinta, gaya ng nakasanayan, inuuna ni Pin ang pag hanap gamit ang bibig kesa ang mata.

"Penny?" sigaw ng dalaga. "have you seen the green paint? I need it kase to repaint the inner part e." tanong sa kaibigang gumugupit ng bilog na logo at lettering na ilalagay nila sa booth.

Sasagot na sana si Penny kung saan, pero si Mina ang sumabat ng pasigaw, "Pin, all the things you need is with you, please use your eyes not your mouth." painis na sagot ng dalaga, marahil na rin siguro sa pagod at pagkadismaya niya sa hindi kagandahang ugali ng dalaga.

Pag tapos na pag tapos nitong sumigaw, bumulong ito sa sarili at sinabing "Hope eyes will grow all over you so wont be asking no more." sabay punas sa nuong ginigilidan ng pawis at pagod.

Makalipas ang ilang oras, tapos na ng iba ang kanilang sariling toka, at oras na para ipag dugtong dugtong ang mga gawain, sa mga nakalipas na oras ay hindi na rin nila nakarinigan si Pin mula sa labas.

Habang sila ay papalabas ng bahay, silay nag bibiruan pa sa di na pag imik ni Pin. "guessed it worked baby." nakangiting sambit ni Jean kay Mina. ngiti at malambing na tawa lang ang isinukli ng mga magkakaibigan sa nasaad ni Jean.

Pagkalabas nila sa garden, buong gulat nila ng makitang hindi pa natapos ang ginagawa ni Pin. "where the hell is she?" saad ni Penny na may halong dismaya. sabay sabay nilang isinisigaw ang pangalan ni Pin para tanungin kung bakit hindi nito natapos ang pagpipintura. "PIN! PIN! PIN! where the hell are you, you have alot of things to explain!" pa galit na saad ni Jenny sa kaibigan.

Pilit nilang hinahanap ang kaibigan sa paligid pero hindi nila ito makita, sabay sabay silang nagtakbuhan sa kinaroroonan ni Mina ng ito ay mapatili na animoy may nakitang multo. "I think I saw her, guys, I think I saw her." sabay sa pag hangos ni Mina habang binibitawan ang mga pasigaw na kataga.

Lahat ay nagimbal ng sumilip sila sa tinuturong lugar ni Mina, sa loob ng booth na pinipinturahan ni Pin, sa tabi ng lata ng pinturang green at paintbrush na nakalaglag sa bermuda grass, ay isang uri ng halaman na may bunga sa gitna na animoy ulo ng babaeng tinubuan ng maraming mata.

Ang alamat ng Pinya.

UFC 147 (kung ako lang ang masusunod)

Kung ako ang masusunod, ang di pagkakaunawaan, gaano man ito kaliit o kalake, dapat idaan sa suntukan ala UFC/WWE.

Sa mga kasalukuyang nangyayare, ito ang aking listahan sa susunod na bakbakan.

Main-Event:

Corona vs PNOY (I quit match)

Co Main-Event:

Tulfo Bros vs Santiago Bros (Royal Rumble)

Undercards:

Lim vs Erap (Iron Man)

Mo Twister vs Rhian Ramos (Hell in a Cell)

Prosecution Panel vs Defense Panel (TLC - Tables, Ladders, and Chairs)

Bagong Raket. Lumang Anyo.

Isa ako sa mga milyon-milyong kabataan na naabutan ng pagputok ng BPO dito sa Pinas, taong 2003 nuong una akong sumalang sa baliktad na mundo.

Isa rin ako sa milyon-milyong taong nagjacket habang naka shades at nagiisip na sobrang cool ang pag iingles kahit sa loob ng mga pampublikong sakayan.

Nanawa na rin akong magpaikot ikot sa buong QC, Ortigas, Makati, Libis, Pasig, dahil sa pagiging ahente, bisor, at managar. 

Maganda ang trabaho na to, maayos ang bayad, mabilis ang pag angat, at higit sa lahat, walang trapik.

Pero isa lang aking kinababanas, ito ay ang pagbiyahe lalo na sa mga malalayong lugar tulad ng Ortigas, Pasig, at MAKATI.

Ang huli kong raket ay sa Magallanes, Anak ng bakang dalaga, isipin nyo naman po, tiga FARVIEW ako tapos sa Makati ang opis ko, ilang buwan ko ring tiniis ang buhay na GISING, LIGO, BIYAHE, TRABAHO, UWI, TULOG, GISING, LIGO, BIYAHE, TRABAHO, UWI, TULOG....

Sa inaraw-araw na ginawa ng diyos na aking pagbiyahe sa kahabaan ng commonwealth at EDSA, araw-araw ko ring pinangarap na sanay sa CVG (convergys) commonwealth nalang o sa UP Techno Hub nalang ako nagtratrabaho para, napaka gaan na ang biyahe, menos pamasahe at gastos pa, kase ang pamasahe ko lang e 15 (7.50 pa nuon) papuntat pabalik na. Ilang buwan ko ring pinangarap ang ganyan 5 araw sa isang linggo.

Fast forward, ngayon ang raket ko, same parin ang linya ng trabaho, managar ng kagawaran ng kwalidad, Ang opis table ko minsan ang sala set, minsan naman ang dining table, ang opisina ko minsan sa sotea, minsan sa sala, minsan naman sa kwarto.

Sobrang bait talaga ng Panginoon, malapit na opisina lang ang hiniling ko ang ibinigay sakin, sa bahay ko.

Ngayon, hindi ko na pinoproblema ang damit, pamasahe, trapik, pagkain, pagligo, pagsipilyo, pagsuklay (kahit kalbo ako), pag ahit, pag mumuta, pag kulangot, pag lilibag, at kung ano-ano pang PAG.

At ang pinaka masarap sa lahat, nayayapos at nahahalikan ko ang aking mag-ina sa kahit na anong oras kong gusto.

 Kaya pag may gusto kayo, ito lang ang tatandaan, wag maatat, pagtrabahuan ng maigi, at sandamak-mak na seryosong pagdadasal.

Ito ang aking BAGONG RAKET. LUMANG ANYO.

SALAMAT LORD!!!

Praning Moments

Kagabe habang nagbyabyahe kame ng magina ko tska mga byenan ko pauwi ng Olongapo, unang pumasok sa isip ko kung ano kaya ang tumatakbo sa isip ng mga taong natetegi sa bungguan ng mga sasakyan o kaya nung mga nasasagasaan.
Inalis ko agad sa isip ko yun gawa nga ng hindi sya masaya considering na kasama ko ang mag ina ko.
Anyways, naisip ko ulit anu kaya kung tutuo ang mga prediksyon ng mga hinayupak na Mayans, magugunaw ang mundo sa Disyembre ng taon na ito, una kong naisip kung saan kame tatakbo at magtatago kung parating na ang mga gabundok na tubig at ang pag ulan ng kamundong tipak ng umaapoy na bato (scene ala-movie 2012).
Daming pumasok sa isip kong lugar pero isa lang ang pina-alala saken ng lohika ko, kahit saan ka pumunta, tegi ka pa rin.
Paulit-ulit kong iniisip kung tutuo nga sila, pero kasabay nanaman ng pagkapraning ko e pumapasok ang lohika, paano sila magiging credible sa pagpredict ng end of the world kung kahit sila e hindi nila napredict ang pag extinct ng lahi nila sa mundong ibabaw.
Pero parang nakakapraning lately ang mga nangyayaring sakuna sa mundo, lindol at tsunami sa Japan na kumain ng maraming buhay, anjan ka ang flashflood at lindol sa mga kapatid nating tiga Mindanao, not to mention ang pagbaha at pagulan sa panahon na dapat ang naghahari ay ang haring araw, mapapaisip ka rin minsan.
Kakaisip ng kakaisip sa isang pananaw lang ako bumagsak, isa itong sign na masyado na nating napapahirapan ang inang kalikasan, at malamang (wag naman sana) na she's hitting us back.
Iniisip ko ngayon ay kinukurot lang tayo ng bahagya ni inang kalikasan upang paalalahanan, sanay wag na nating paabutin sa panahon na galit na sya, kase malamang, hindi na naten makakayanan ang hagupit nya.
Ika nga ng isang matagal ng kasabihan, TAKE CARE OF THE EARTH AND IT WILL TAKE CARE OF YOU, sana'y maisip natin ito hanggang hindi pa huli ang lahat.

This prayer's for you...

If I ever see you face to face again, I'd ask you why so soon...

 

Karl Roy (1968 - 2012)

kamustasa...

Mahigit isang buwan din akong nawala sa sirkulasyon dahil sa mga maraming kadahilanan.
Isa na dyan ay ang wala akong means para mag sulat sa blog na ito, unang una na ang kawalan ko ng computer pangalawa ay ang kawalan ng internet.
Anjan din ang rason na walang mga kaganapang magtutulak saken upang bumangon at magrenta ng computer para magsulat.
Oo maraming naganap, anjan kang ang hiwalayang piolo-kc, awayang rhian at motwister, at kung ano-ano pang shit.
Anjan din ang mga kaguluhang nangyayare sa ating gobyerno, mula sa pag lift ng travel ban sa mga Arroyo hanggang sa pag pabor ng desisyon para sa mga magsasaka ng HLI ng korte suprema hanggang sa pag aresto kay CGMA hanggang sa pag lipat mula sa st. lukes hanggang VMMC, hanggang sa pag impeach kay CJ Corona, pero wala sa mga nabanggit ang nagtulak saken para magsibpag na magsulat.
Nag retrench din sa opis namen, gawa nga ng pag pullout ng isang dambuhalang telco company na cliente ng former opis ko ng pagkatagal tagal sa hindi maipaliwanag na pagkakataon o rason.
Pero ok na din yun, at least hindi ko na kailangang makibagay sa boss kong ubod ng galing at talino na wala na yatang dudunong pa kahit na sino, yan ang kanyang sariling pananaw.
Yun lang nakakamiss din ang mga katrabaho kong naging bahagi nadin ng buhay ko at sanay naging bahagi din ako ng buhay nila. sabe ko nga, no goodbyes, let's just see each other around.
Isa nga syang worth isulat pero, not to the extent that I would give a page for it, maraming nawalan ng trabaho bago magpasko pero sa industriyang ginagalawan namen, kasama to sa kalakaran. Good thing binayran kameng retrenchment pay, kahit na installment, at least meron kesa sa wala.
Awa ng Diyos, 2 araw bago ang huling araw ko sa opis, nakahanap ulit ako ng kumpanya sa parehas na posisyon. kaya salamat talaga, at least mairaraos parin namen ang pasko ng meron maluwag ng kaunte.
Sa ngayon, maghahanap muna ko isang matibay na inspirasyon para sa isang page worth story, kaya hanggang sa muli.

Panghuli nga pala, sa mga tiga PAG-ASA (hindi ko nilalahat), have you realized the cost of your fucking laziness and stupidity???  INCOMPETENT FUCKS!!!

Sa mga kapatid nating tiga Mindanao, Tibay ng loob at pananalig sa Diyos lang po, makakaraos din tayo. Ang dasal namen ay laging sa inyo. Kapit lang.

Top 3 Katakot MooMoo... para sa akin...

Heto ang aking top 3 na listahan ng mga multo na hanggang sa maari ay hindi ko makita sa tanang buhay ko.
Hindi naman ako matatakuting tao, pero kung ang mga eto ang makikita ko e malamang matae ako sa pantalon ko.

3. MGA KILALANG NAMATAY SA SHITTING PARAAN. Gusto kong istress yung Kakilala, kase iba yung dating ng taong kakilala mo tapos namatay, at dadagdag pa duon ang paraan ng kanyang kamatayan. Nabundol, bunggo, nahulog, nasagasaan, binaril sa muka, tinaga sa ulo, sinaksak sa lalamuna, etc. siguro hindi ko lang makayanan iemagine yung hirap at sakit na dinanas nila sa pagkamatay, tapos ipapakita nila sayo yung hitsura nila nung silay namatay.

2. PARING NAKA ABITO NA WALANG ULO. Nakintal na to sa isip ko na hanggang sa ngayon ay aking dala-dala. Nuong kamey bata pa kase, merong mga ilang matatandang nagkwekwento ng kanilang karanasan ng multong ito. E sino ba naman ang hindi matrautraumang 10 taong gulang sa kwentong paring nagmimisa o naglalakas sa kalye ng walang ulo, at kung susuwerte ka, e meron pa syang mga kasamang nagsisimba.

1. WHITE LADY. Ewan ko kung anong meron tong multo na to na sobrang kinakatakutan ko. Hindi ko rin marecall kung kailan at paanno ko nadevelop ang pagkatakot sa ganitong nilalang. Kahit sa sine o commercial o sa tv, pag white lady na ang lumalabas, hindi ko mapigilang ilipat ang pinapanuod. Pag eto ang magpapakita sakin, huwag naman sana, malayo pa lang ako sa kanya o sya sa akin, paulit-ulit na kong mahihimatay at matatae sa pantalon.