Trahedya ni Don Mariano

Hindi ko lubos maisip kung bakit karamihan ng mga nasasangkot sa mga nakamamatay na trahedya sa lansangan ay ang mga pampublikong sasakyan.
Nitong umaga lang isa na namang lagim ang gumimbal sa sambayanang Pinoy ng malaglag ang isang pampasaherong bus at tumubos ng mahigit dalampung inosenteng mananakay.

Mula nuong akoy nagkamulat at natutunong magpatakbo ng sasakyang de motor, nakamulatan ko na ang ganitong sistema. Hindi ko tuloy lubos maiisip kung sino ang may sala, ang sasakyan? ang kumpanya ng sasakyan? ang nagmamaneho ng sasakyan? o ang mga ahensya ng gobyernong namamahala sa mga ganitong uri ng sasakyan?

Ang sasakyan? tama bang ang sasakyan ang dapat sisihin? mahina ang preno, kalbo ang gulong, sira ang tail light, sira ang headlights, sira ang silinyador. Sa tingin ko, maling mali ang ganito, respondibilidad ng nagpapatakbo na siguruhing ligtas ang kanyang sasakyan bago ilabas sa garahe. Kaya sa mga nakakadisgrasa na ang dahilan o palusot ay sa minamaneho, magisip kayo kung sino ang bobo.

Ang Kumpanya ng sasakyan? ewan ko ba kung paano nila nasisikmura ang magpatuloy na magpasada na alam naman nilang ilang daang buhay na ang nilagay nila sa alanganin o kinitil na nila. Etong si Don Mariano, suki ito sa Killer Highway, lalong lalo na ang mga bus nitong ordinary na animoy parating natatae ang driver sa tulin. Sa dami ng nasasangkot sa mga malagim na trahedya sa daan hindi mo tuloy maalis ang magtanong kung meron bang mga batayan ang mga hinayupak na ito sa pag pili ng kanilang drayber. Sila ba ay tumitingin sa eksperyensya ng kanilang mga applikante o sa dami ng kayang ipasok na pero nitong mga ito sa kanila regardless kung kwalipikado sila o hindi.

Ang drayber? ewan ko ba naman kung bakit ang mga drayber, lalong lalo na ang mga kalalakihan, pag nakakita ng maluwag na daan ay para bang dinadagdagan ng timbang ang kanila ng mga paa sa silinyador (kasama na po ako duon). Kulang nalang ay tapakan ang silinyador hanggang lupa para lang palabasin na matulin ang kanilang sasakyan. Ano ba ang nahihita naten dito? ang takutin ang atin mga sarili? takutin ang mga nakasakay? o ilagay sa panganib ang mga ating mga sakay? minsan tinatanong ko din ang sarili ko kung bakit, pero hindi ko rin masagot. Hindi ko rin lubos maisip na kung bakit ang mga bababala o panuntunan sa daan ay mistulang mga suhestiyon lamang at patawa. Halimbawa, sa killer highway, speed limit 60KPH, public transport stay inside yellow lane, no swerving, at kung ano-ano pang kaeklatan. Pero naman, pag natyempohan mo ang mga hinayupak na mga bus, jeep, taxi, motor, pribadong sasakyan magiisip ka tuloy kung tutuo ba ang mga panuntunang ito o dagdag kickback lang ng mga namumuno. Oo, merong mga nahuhuli, pero sa inaraw-araw na pag daan ko jan hindi ko pa nabilang sa daliri ko sa kamay ang mga bus na nasakyan kong kung tumakbo ay higit sa sisenta, magsakay at magbaba sa gitna ng daan, o ang magpalipat lipat ng linya kahit na ito ay hindi natatkda sa kanya.

Ahensya? kung meron mang isisisi sa mga ito ay ang kakulangan ng ipin sa pagpapatupad ng panuntunan at ngipin sa pag paparusa sa mga lumalabag. Sa awa ng Diyos, sa libo libong pagkakatong nakakita ako ng mga disgrasya sa daan na kumitil ng ilang buhay ay wala pa akong nabalitaan o nadinig na merong nakulong o napagbayad ng limpak na limpak na salapi. Ngipin lang ang sagot dyan, ngipin na kakagat at lalamat sa mga taong matigas ang ulo.

Sa pagtatapos, siguro hindi na kailangan ng isang henyo para isipin kung sino dapat ang sisihin, 99% ng disgrasya sa ano mang larangan ay HUMAN FACTOR yung isang pursyento ay talagang tsamba nalang, yung mga sinaryong sa FINAL DESTINATION mo lang mapapanuod.

Naway, bigyan ng lakas at malawak na pang unawa ang mga pamilya ng mga nawalan at bigyan ng lakas at tatag ng loob (na kahit anong tukso ay kanilang iiwasan) sa mga pagpapatupad ng parusa sa mga dapat parusahan. Bigyan din nawa ng tapang ang mga may sala, tapang para akuhin ang responsibilidad ng kanilang nagawa.

Pagpalain tayong lahat ng Lumikha.
 

Dining with the Istars

"Kuya asa loob ba sila Enchong Dee?" tanong ng dalagang nakatungo sa harang at sa gilid ng balikat ng bruskong kalbong bodyguard. "Oo" maikling balik ko. Nagtanong ulit sya ng "Nagpapicture ka?" binalikan ko ng mabilis at malumanay na "Hinde" hindi ko inasahan ang kanyang sagot. "TARAY!".

Eto ang ekse nuong nakaraang linggo ng maabutan kame [Naks!] nila Enchong Dee, Julia Montes, at Jed Madela sa kaninan na ang espesyalidad ay ang malalaking talangka sa isang mall sa Subic.

Tahimik kameng naghahapunan ng dumadundong ang sahig at animoy merong aklasang nagaganap sa labas ng restawran. Ayun pala e pumasok na ang mga taartits sa kinakainan namen, galing sa kanilang mall show para sa kanila soup [soap pala] opera sa HEBIHES-SIBEHEN.

Napabilib ako dahil sa kapal ng taong nagmasid at naki UZI sa mga bagito at bagitang ito, inaamin ko naman, dalawang paligo lang ang lamang ko kay Enchong at isang linggong kus-kus naman lamang ng Misis ko kay Julia Montes, si Jed Madela, ayus lang [hahaha], na talagang mga artistahin ang dating [malamang, tanga ka ba, kaya nga artista sila e].

Sandamakmak din ang mga naglalakihang body guards na nakapalibot sa kanila na alam na alam mong kahit singa lang nila pag tumama sa yo e matutulog ka. Sa kapal ng mga bantay nila e mistulang si PNOY ang kumakain sa loob kasama ang kanyang trusted ally na si Napo... Mar Roxas pala.

Naisip ko tuloy kung gaano kahirap ang maging isang sikat, isipin mo napakasarap ng kinakain mo pero dapat  naka poise ka parin, kase pag nakita kang pangit sa Instagram o Facebook habang nilalantakan mo yung sipit ng malakaing talangka e katakot-takot na batikos ang makukuha mo.

Hindi ka makakapag isaw sa may UP dahil syempre dudumugin at magkakanda duling duling ka sa mga flash ng camera ng mga kabataang babae at mga ermats na super diehard sa mga artista in general. 

[Tapos syempre asa PEUPS ka na malapit din sa THE ATENEO, hindi mo maiiwasang batikusin ng mga EEEWWWWIIIEEE-SUPER-DUPER-SOSYAL-ANAK-NG-POLITIKO-or-BUSINESS-MAN-NA-DAWIT-KAY-NAPOLES-WITH-MATCHING-ROLLING-OF-THE-EYES-WHO-THE-HELL-DO-YOU-THINK-YOU-ARE-BRATS]

Hindi ka makakapagmall or kung makakapag mall ka man ay parang kang timang, kase isipin mo naglalakad kang merong umaaligid aligid sayong mga utaw at paminsan-minsay nanakawan ka pa ng litrato.

Kaya mas pinili ko nalang maging pribado [wag na kayo kumontra, nakikibasa nalang nga kayo e].

Nauna na kameng lumayas kase bukod sa bawal silang lapitan, trip kase ni esmi na pakunan si Mikay larawan sana sakinala, e tapos na din kameng lumantak at oras na ng pagtulog ng pinaka maganda kong prinsesa.

Habang kami ay paalis ng restawran para bang nagpapaligsahan silang tatlo kung sino ang unang makakabukas ng malaking talangka ng pinakamabilis.

At dahil sa tipono at tindig ng wangkata alam na alam kong si Enchong ang mananalo, ibig ko sanang icheer si Enchong para mas lalo syang ganahan pero baka mapahamak lang ako kaya hindi ko na tinuloy.

Ang naisip ko sana kaseng cheer ay ENCHONG GO! ENCHONG GO! ENCHONG!

Sipag o Suwerte

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang argumento ko sa paksang ito. Sa di nalalayong panahon ay nagkaruon kame ng balitaktakan ni misis kung ang pagiging masipag ang susi sa matiwasay na buhay o swerte lamang. Siya ay sa una at ako sa huli, na merong bahagyang halo ng una.

Ang argumento nya pag nagsipag ka papasok at papasok din ang swerte sayo, ang akin naman, pag sinuwerte ka, tapos magsipag para hindi mawala, para bang, pag nabigyan ka ng break sa buhay, wag mo ng bitawan pagsikapan mo at gagantimpalaan ka. Merong point si misis at mas nakararami ang sasangayon sa knya, tyak yan, ang mga taong abnormal lng na gaya ko ang maniniwala sa huli.

Pero ianalyze nyo, ang mga kapatid nating mga labor worker, araw-araw nagbabanat ng buto yan kulang nalang ipalit nila yung muka nila sa semento kakatrabaho pero ang ending sa siksikang bus parin ang bagsak nila papauwi, hindi mo namang masasabing tamad yang mga yan, kahit na sa cavite pa nakatira yan at sa may san jose del monte bulacan ang trabaho nila, hindinghindi nalalate yang ma yan, sayang ang kaltas.

Ibaling naten sa kabilang pahina ng buhay, yung mga sakyutib na sinuwerte lang na nabigyan ng break, ay iba ang pagkudkud sa maghapon, de aircon na opisina, malambot na upuan, laptop, starbucks, at suv-ng modelo ang gamit sa pag uwi. At kahit dalawang tambling lang ang layo ng bahay nila sa opisina ay nalalate pa gawa ng natrapik sila, oks lang sa knila yun, la namang bawas sa sweldo e, kung meron man barya lang, hindi ramdam. Saang daan ako papunta kung inyong tatanungin, simple lang, hindi lahat ng masisipag ay nabibiyayaan, kung tutuo man yang kasabihan na yan, lahat sana ng nagoopisina o bumabangon sa umaga o gabi para magtrabaho at kumayod, ay ubod na ng yaman, sana tutuo pero malabo.

Bibigyan ko kayo ng analization by comparisson, wala sigurong pinagiba si john gokongwei sa mamang nag dedeliver ng jaryo tuwing umaga, bike? check. good? check. clientle? check. etc. etc. pero si gokongwei ay naka jackpot, suwerte, kaya ayun isa na sya sa pinakamayamang tao sa pilipinas, habang si mamang jaryo ay ayun parin, pajak dito pajak duon, tapon dito tapon duon.

Parehas silng masipag pero hindi sila parehas na sinuwerte, consistent din sila sa pag sisipag kase hindi yayaman si gokongwei kung tamad sya, at hndi rin magpapatuloy na magdeliver si manong ng jaryo kung tamad sya.  Parehas silang masipag, pero hindi sila parehas na mayaman, at hindi rin sila parehas na sinuwerte.

Siguro sa pagtatapos, isa ito sa mga walang kamatayang argumento tulad ng sa manok at itlog, may kanya kanyang pananaw at paniniwala. Pero isa lang ang sigurado, hindi  ka tamad at lalong hindi ka malas kung higit sa tatlong beses ka nakakakain sa luob ng 24 oras.   

PS. Pasensya na kayo kung walang sense, kinati lang kamay ko sa pagsulat.

3K FRIEND(isang pagpupugay sa natatanging kaibigan)

Nabibile ba ang pagkakaibigan? Marahil marami ang kokontra pag sinabe kong oo, pero hayaan nyo munang ilahad ko ang istorya bago kayo humusga. 2008, Nobyembre, ados ng makilala ko ang isa sa mga da best na naging kaibigan ko. Sa halagang 3000 pesos nabuo ang magandang pagkakaibigan. Syay binigyan ko ng tulugan at pinakakain ko araw-araw, at ang sukli nyay tapat na kaibigan. Minsan nakakasama ko sya sa inuman sa ibang barkada, pero hindi ubra sa kanya ang pag inom, nakaupo lang sya sa sulok at tahimik na nikikinig at nagtataka sa aming kwentuhan. Madalas ko din syang kasama sa aking paglalakad at pagtakbo, syay tatakbo kung akoy tatakbo at maglalakad din pag akoy lalakad. Nakilang beses na din kameng napapaaway sa ibang siga sa daan, pero lahat silay kanyang tinataob, kung hindi ko lang siguro sya inaawat, marahil ay marami na rin syang nakitil na buhay sa lipton. Isa rin syang tapat na kasama sa bahay, hindi mo nga lang maasahan sa gawaing bahay, pero ikay naman makakatulog ng mahimbing dahil alam mong meron kang matikas na kasama at tiga bantay. Marami ang takot sa aking kaibigan, sa tindig at porma nya pa lang ay nakakasindak na, pero para sa akin, isa syang maamo at malambing na kakosa. Minsan kamey nagkakatampuhan, at kung syay aking kagagalitan, yuko lang ang kanyang sagot, ni animoy humihingi ng tawad, kahit minsay ala ako sa lugar. Nasasabihan ko rin sya ng aking mga hinaing at pagtatampo sa buhay, pero ni minsan hindi sya nanghusga o nambuska, at ang tanging sagot nya lang ay, tingin na wari moy nagsasabing, hayaan mo na talaga sigurong malabo ang mundo. Kanina isang napakasamang balita ang nakuha ko sa text, mula sa aking pinsan, Kuya, patay na si wailer. Sa loob ng apat na taon, akoy nakabile ng isang tapat na kaibigan, kahit na syay hindi nagsasalita, alam kong akoy mahal nya ng walang paghuhusga at alinlangan. Hindi ko naitago ang sakit ng pagkawala ng kaibigan, napaluha at napaiyak, nang malaman ang balita. Kaya kung saan ka man aking kaibigan, magkikita din tayo, sanay patuloy mo kaming bantayan kahit ikaw ay asa malayo ng lugar, pasensya ka na kung hindi ako naging perpek na kaibigan. Makakahanap din siguro ko ng iba pang magiging kaibigan, pero wala ng hihigit pa sayo, pangako yan. Sa halagang 3000, nakakuha ako ng kaibigan na ang halaga ay higit pa sa anim na libong toneladang pera. Mahal kita Wailer, salamat. Hangang sa muli.

Nangina nga aldaw

Nuong kamey mga asa elementarya palang ay madalas ang aming pag uwi sa probinsya pagsapit ng kwaresma. Gamit ang aming ever reliable '85 toyota coralla DX, PAW 503, sama-sama naming babaybayin ang kahabaan ng expressway hanggang pampamnga hanggang tarlac hanggang Cuyapo Nueva Ecija. Magsisimula ang aming lakbay sa kahabaan ng commonwealth ave na datiy 4 lanes lamang, north at south bound na. Tatahakin namen ang north ave, hanggang edsa palabas ng expressway. Kung suswertehin ay si paps ang magmamaneho si mams sa shotgun, at kaming tatlo ay karambola sa likod. Masayang magbiyahe nuon, hindi masyado maiinit at hindi pa gaanong trapik, at ang pag gamit ng seatbelt at AC ay pang mayaman lang. Hudyat ng bulacan ang mga pine tree sa gilid ng daanan, ibig sabihin, malapit na kayo sa napakahabang tulay, na hinehele ka habang itoy binanaybay, dahil sa disensyong pag laro nito sa alon ng mga sasakyan. Maglalaro kame ng hulaan sa mga nakatalikod na ads at kung sino ang matalo ay pitik sa tenga ang parusa. Pag lampas ng mahabang tulay, ang pinaka masarap na parte ng biyahe, kase ibig sabihin ay Dau na at eto ay mistulang stop over ng lahat ng nagpapanorte. Pag alang sumpong si paps ay makaka meryenda kame (peace paps). Eto na rin ang hudyat na ikay babay-bay sa bayan ng mabalacat papuntang bambam tarlac, kung saan makikita ang dulo at memorial ng Death March, at dto ka rin makakakita ng daan-daang namamatang nag pepenitensya. Anjan kang naghahampas sa likod ng taling merong maliliit na pirasong kawayan, buhat buhat ang mabigat na krus, dumadapa ng naka dipa sa mainit na batuhan, at kaliwa't kanang pasyunan. Hindi rin kumpleto ang biyahe mo pag hindi ka naabala ng mga truck ng tubo na papuntang azucarera sa hacienda luisita, pero daig mo pa ang nagpipinetensya kung kasunod mo ay labindalawang truck ng tubo, dahil malamang sa malamang ay mapapahaba ang biyahe mo. Malalaman mo ding asa Tarlac city ka na kung bahagyang babagal ang takbox ng trapiko, dahil naman dito mo halos makikita lahat ang paradahan ng mga pang probinsyang bus. Victory, Dagupan, Rabbit, Baliwag, Viron, Pantranco, atpb, dito rin ang opisyal na stop over ng mga bus station. Ilang hintay nalang at mararating mo na ang gerona tarlac na ang sasalubong sayo ay ang istatwang ibong geron. Ilang usad pa at maabot mo na ang paniqui tarlac, madadaanan mo din ang historical ng maituturing na PNB dahil mula ng ako'y mag kaulirat ay syay isang banko na at hindi pa nagbabago ng anyo at lokasyon (hanggang ngayon). Pagkalamas ng paniqui ay dapat ka ng kumanan sa may anao tarlac, dadaanan ang riles ng treng niluma na ng panahon at kalawang, ilang minuto pa ay maabot mo na ang nampicuan, katulad ng cuyapo, itoy malayong bayan ng Nueva Ecija. Pagkalampas mo lng ng hacienda ay mararating mo na ang barangay cabauangan, ang boundary ng nampicuan at cuyapo. Unang brgy ng Cuyapo ang bentigan, at ang ibig sabihin nito ay wala pang samping minuto ay sa bayan ka na. Hindi rin nakakaligtaan ang pag busina sa waiting shed ng lawak, ang sabe ng marami meron daw nangungua duon, para ka lang nakikiraan, kaya ika'y bubusina. Pagdatinglo ng bayan, bubungad sayo ang San Roque parish church, sa kaliwa ay ang municipio at sa kaliwa ay ang tindahang yero. Pag kaliwa ng sasakyan dito ay ang hudyat na nagsisimula na ang aming summer vacation.

Puor

Pulang-pula ang kalangitan. Nagpuputukan ang mga lata ng sardinas at cornbeef sa naka-pakang pwesto ni aling iska. Hindi magkanda ugaga amg mga may ari ng tindahan, kawatan, at usisero sa pag kuha ng mga pwedeng isalba sa bigasan ni mang poldo. Hatungal na lang ang nagawa ni aling iska ng makita ang tindahang halos ding-ding nalang ang matira ng dahil sa sunog na nagsimula sa mga lumang kawad ng kuryenteng buhol-buhol na ni minsan ay hindi pa nasilayan ng tiga panelco nung itayo ang palengke. Nang hina ang nakaduting bumbero nung nakita nyang umaapoy ang langit sa malapit, alam na alm nya kaseng isang himala lang makakaapula sa nagaganap na delubyo, pero kahit gayon taas nuo syang sumakay sa kakarag karag na truck para puntahan ang sunog. Halong kaba at pangamba ang naramdaman ni earl nang makita ang mga umaasang tao sa kalye. Kasabay ng lonang bubong ng palengkeng naabo ang mga kabuhayan at pangarap ng daan-daang nasunugan. Pero sabe ni mang gusting masayahin, ayus lang yan, marami namang bumbay.  

Boy Praning/Christmas Wish

Ilang araw lang ang nakakalipas ng unang atakihin ng hika ang aming unica hija ng walang kaabog-abog, walang sensyales ika nga.
Dati rati kase pag sinusumpong sya ay uunahan muna ng walang puknat na ubo kaya kame ay somewhat handa na.
Pero nitong huling araw e bigla biglaan lang, natutulog kame at nagising nalang si misis na naghahabol na ng hininga ang aming mikaela.
Ako ay napraning dahil ganun na ganun ang eksena nung siya ay nag seizure sa ospital, pre-shunting nya for hydro, lahat tulog katabi nya si misis at parang may nanggising kay misis dahil inaatake si mikay.
Karipas pababa ng bahay para kunin ang kanyang inhaler para sa kanyang hika, parehas din ng scenario nung akoy kumaripas ng takbo palabas ng kwarto namen papuntang nurse station para humingi ng tulong 2 taon na ang nakalilipas.
 Bumalik ulit sa akin ang takot na naramdaman ko nung sya ay inatake, hindi na naman ako makatulog at pinagmamasdan kung siya ay humihinga pa. Praning na kung praning pero hindi nyo ko marahil masise.
Nang hindi ko na makayanan ang aking kapraningan ay pinuwersa ko ng ipunta si mikaykot sa ER para mawala ang aking kaba.
Alas singko ng madaling araw dali daling nagpunta ng ospital para ipasuri ang unica at buti nalang wala ng narinig ang mga doktor na hissing sound sa kanyang paghinga. Salamat sa Diyos.
Hindi ako praning na tao at hindi rin ako taranta. Kesehodang may nagpapatayan o may mga bumabagsak na tipak ng bato sa gilid ko ay hindi ako magkukumaripas ng takbo. Pero pag dating sa aking anghel, ay ibang usapan na.
Pagtapos nito ay alam ko na ang tanging hiling ko sa pasko, at gaya ng sa mga nakaraaang pasko, sanay ilayo at alisin na ang mga sakit ni mikaela.